لیست تاریخ و فرهنگ

قطب منار دهلی نو | بزرگ‌ترین منار آجری در جهان

اگر به بلندترین مناره جهان که از آجر ساخته شده است فکر کنید، نام قطب منار که در منطقه مهرائولی دهلی نو قرار دارد، اول به ذهن‌تان می‌آید. قطب منار دهلی جزو میراث جهانی یونسکو است و مجموعه‌ای که در آن قرار دارد، به عنوان یکی از معروف‌ترین مجموعه‌های بناهای تاریخی دهلی در نظر گرفته می‌شود. بنابراین اگر قصد سفر به هند را دارید، به احتمال زیاد خود را مقابل این مناره معروف خواهید دید. اما با وجود این همه میراث فرهنگی که به یک بنای تاریخی گره خورده است، دیدن آن و قدردانی از داستان یا تاریخ پشت آن، شرم‌آور است. کلمه قطب منار از زبان عربی گرفته شده است که به معنای قطب یا محور است. زیرساخت قطب منار در سال 1199 پس از میلاد به عنوان یکی از قدیمی‌ترین مکان‌هایی که توسط سلاطین دهلی ساخته شده بود، تأسیس شد. در ادامه با ما همراه باشيد تا با اين بنا به‌طور كامل آشنا شويد. آشنایی با قطب منار دهلی قطب منار در دهلی یکی از محبوب‎ترین مکان‌های گردشگری دهلی است. این برج استوانه‌ای باشکوه که با شیارهای گرد و بلند تعبیه و با نقوش تزئینی بر روی ستون‌های آن ساخته شده است، از مخروط‌های ماسه‌سنگ قرمز از پایه‌ای به قطر 14.3 متر تا نوک آن به قطر 2.75 متر دیده می‌شود و با 378 پله ساخته شده است که تا بالای برج این بنای تاریخی خیره‌کننده و مهیب 72.5 متری همچنان به زیبایی در دهلی جنوبی ایستاده است. این بنا در زمان حکومت اولین سلطان ترک مسلمان به نام قطب الدین ایبک ساخته شد. نام این برج ممکن است از نام خود سلطان گرفته شده باشد که آن را ساخته، اما برخی معتقدند که احتمالا این برج به یاد صوفی سنت قطب‌الدین بختیار کاکی ساخته شده که از سلطان ایلتوتمیش (حاکم پس از سلطان ایبک) الهام گرفته است. بیشتر بخوانید: جاذبه کوچی | مناطق جذابی که در سفر به کوچی هند باید ببینید معماری و تاریخ قطب منار در دهلی نو معماری قطب منار دهلی هند به معنای «برج قطب» شبیه منار جام و دیگر مناره‌هایی است که توسط غوریان در افغانستان دیده می‌شود. ساخت‌وساز در سال 1193 بعد از میلاد، توسط سلطان ایبک آغاز شد که بقایای 27 معبد جین را از دوران پانداوا تا زمان فرمانروای تومار را ساخت که به‌خاطر آن، شهر لال کوت و سپس دوره چاوهان که آخرین فرمانروایان هندو دهلی بودند را تخریب کرد. در واقع، منطقه‌ای که خرابه‌های لعل کوت وجود داشت توسط سلطان ایبک برای ساخت برج و سازه‌های اطراف آن استفاده شد. قطعات تکه تکه شده این معابد به همراه ماسه سنگ‌های قرمز برای ساخت قطب منار دهلی در هند استفاده شد و برج شروع به شکل گیری کرد. سلطان ایبک فقط برای تکمیل پایگاه و طبقه اول خود زندگی کرد. بعدها، جانشین او، سلطان ایلتوتمیش ملقب به آلتاماش، سومین سلطان ترک، سه طبقه دیگر را بر طبقه اول این منار بنا کرد. طبقه پنجم و آخر برج توسط فیروز شاه تغلق در سال 1386 به پایان رسید که طبقات چهارم و پنجم را نیز با سنگ مرمر سفید کامل تجهیز کرد؛ زیرا طبقه چهارم در زمان حکومت وی ​​در اثر زلزله ویران شد. او همچنین می‌خواست یک ویژگی مهم مانند آلاچیق‌ها و یک پایان عالی را به این برج اضافه کند و بنابراین این سازه شگفت‌انگیز به وجود آمد. قطب منار و بناهای تاریخی اطرافش قطب منار دهلی، همچنین ترکیبی از معماری هندی و اسلامی را به تصویر می‌کشد و از این رو در اولین بنای باشکوهی که برپا و برای همه شناخته شد، پیشگام بود. از آن‌جایی که قطب منار دهلی در هند، توسط سه نسل از سلاطین ساخته شده ‎است، به وضوح سبک‌های مشهودی را روایت می‌کند که در طبقات مختلف توسط حاکمان مربوطه از سلسله غلامان تا عصر تغلق ساخته شده است. برج دارای شفت‌های مخروطی گرد متعددی است که با بالکن‌های کوچکی که با طرح‌های استالاکتیتی پیچیده دیده می‌شوند، مشخص شده‌اند. طبقه اول شیارهای تزیینی مدور و نوک تیز و طبقه دوم و سوم با شیارهای زینتی ستاره‌ای شکل دیده می‌شود. این برج همچنین با طرح‌های پیچیده و آیاتی از کتاب مقدس «قرآن» حک شده و دارای یک خط عجیب‌وغریب است که باید توسط یک صنعتگر هندو هنگام کار بر روی این منار حک شده باشد. گفته شده که برج به لطف ویشوا کارما ساخته شده و احتمالا به این واقعیت اشاره دارد که هر اینچ از این منار با سنگ‌های معابد باستانی مقدس تعبیه شده است. سلطان ایبک ممکن است، قطب منار دهلی را برای اهداف متعددی تأسیس کرده باشد که فقط او و نسلش شناخته شده‌اند و حتی امروز نیز مورد بحث است. برخی از تئوری‌ها بیان می‌کنند که این برج برای اعلام پیروزی و تسلط سلطان در دهلی یا به عنوان یک برج دفاعی ایجاد شده است که سلطان می‌تواند از آن‌جا هرگونه سیگنال ناموجه از سوی دشمنان را مشاهده کند درحالی‌که برخی دیگر بیان می‌کنند که به عنوان یک برج انحصاری ساخته شده است. قطب منار دهلی در کشور هند، «منار مسجد جامی» نامیده می‌شود كه از آن‌جا، فرد مسلمان معروف به «مؤذم» یا «مؤذن» می‌تواند «اذان» یا «دعا» را رهبری کند و در آن‌جا قوم خود را به نماز بخواند. نمازهای یومیه یا «صلوات» آن‌ها، پنج نوبت در روز و جلسات نماز جمعه که در مسجد قوت الاسلام که نزدیک برج قرار دارد و به «قطب اسلام» نیز معروف بود، یک بار برگزار می‌شود. قطب منار دهلی کشور هند، چندین زلزله مانند زلزله 1505 را تجربه و در برابر آن مقاومت کرده بود که به آن آسیب رساند و از این رو توسط امپراتور سلطنتی Sikandra Lodi تعمیر شد. در سال 1794، منار مجددا توسط زلزله‌ای تخریب شد که تا حدی به غرفه‌های ساخته شده توسط فیروز شاه تغلق آسیب وارد کرد و سرگرد اسمیت جایگزین آن شد و بعدا لرد هاردینگ در سال 1848 این غرفه را جایگزین کرد. قطب منار دهلی توسط سایر بناهای باستانی و قرون وسطایی احاطه شده که شامل یک مسجد باستانی و مقبره‌هایی است که بخشی از مجموعه معروف قطب را تشکیل می‌دهد که در فهرست میراث جهانی یونسکو به عنوان یک منطقه حفاظت شده در نظر گرفته شده‌اند. قطب منار دهلی در هند، گردشگران و بازدیدکنندگان زیادی را از سرتاسر جهان به‌خود جذب می‌کند. بیشتر بخوانید: معابد خاجوراهو هند | مکانی جذاب برای گردشگران تاریخچه مختصری از قطب منار پس از آن که قطب الدین ایبک ساخت اولین طبقه منار قطب را آغاز کرد، داماد او به نام شمس الدین ایلتوتمیش سه طبقه دیگر را تکمیل کرد. در سال 1369 بر اثر اصابت صاعقه، طبقات بالای قطب منار آسیب دید و حکمران وقت به نام فیروز شاه تغلق مسئول جایگزینی طبقات آسیب‌دیده شد و یک طبقه دیگر نیز به منار قطب اضافه کرد. قطب منار توسط سیکاندر لودی در سال 1505 پس از زلزله‌ای که به آن آسیب رساند، تعمیر شد. مردم معمولا تصور می‌کنند که قطب منار دهلی به نام قطب‌الدین ایبک که شروع به ساخت آن کرده، نام‌گذاری شده است، اما براساس برخی منابع، این احتمال وجود دارد که نام قطب منار از نام یک قدیس صوفی قرن سیزدهم به نام قطب الدین بختیار کاکی گرفته شده باشد، زیرا شمس الدین ایلتوتمیش که پس از اتمام طبقه اول سه طبقه دیگر را ساخت، ارادتمند قطب‌الدین بختیار کاکی بود. در سال 1993 قطب منار به فهرست میراث جهانی اضافه شد. معماری قطب منار دهلی قطب منار دهلی پنج طبقه روی هم قرار دارد و سه طبقه پایین آن از ماسه سنگ قرمز کم رنگ تشکیل شده و با بالکن و فلنج طبقاتی از هم جدا شده‌اند. طبقه چهارم از سنگ مرمر و طبقه پنجم از ماسه سنگ و مرمر است. بر دیوارهای قطب منار، آیاتی از قرآن کریم حک شده است. مناره‌ها و برج‌های بسیار دیگری نیز وجود داشته است که بعدا و با الهام از منار قطب ساخته شده‌اند. برخی از مناره‌هایی که شبیه قطب منار هستند، عبارتند از مینی قطب منار و چند منار. بیشتر بخوانید: جاذبه دیدنی شهر ریشی‌کش، شهر یوگا در هند چرا برج برای عموم بسته است؟ عموم مردم قبل از سال 1976 به طبقه اول منار قطب دسترسی داشتند. پس از سال 2000 به دلیل خودکشی برخی افراد، دسترسی به بالای آن برای عموم ممنوع شد. این حادثه مربوط به 13 آذر 1360 است که روشنایی راه پله از کار افتاد و برای خروج ازدحام جمعیت، مشکل به وجود آمد و در آن ازدحام جمعیت از 400 تا 500 نفر بازدیدکننده، تعدادی مجروح و 47 نفر کشته شدند. بیشتر این بازدیدکنندگان دانش‌آموزان مدرسه بودند. از این حادثه، عموم مردم به برج دسترسی نداشته و همچنین قوانین ورود به آن بسیار سختگیرانه شد. چگونه به قطب منار دهلی برسیم؟ با مترو: این ساده‌ترین و کوتاه‌ترین راه برای رسیدن به قطب منار است. نزدیک‌ترین ایستگاه، ایستگاه متروی قطب منار نامیده می‌شود. از ایستگاه می‌توانید یک تاکسی یا خودرو بگیرید زیرا استفاده از اتوبوس‌ها متداول نیست. با اتوبوس: تعداد کمی از اتوبوس‌ها در این مسیر در دسترس هستند. رانندگی از فرودگاه: از جاده فرودگاه به سمت Rao Tula Ram Marg بروید. سمت راست بپیچید تا به سمت PALAM MARG برانید و به لادو سرای برسید. نكته پایانی این قطب منار دهلی که قطر پایه آن 14.3 متر یا 47 فوت است، به دلیل باریک شدن به 2.7 متر یا 9 فوت در بالا کاهش می‌یابد، همچنین یکی از مکان‌های موردعلاقه گردشگران برای بازدید است. اگرچه دسترسی به برج مجاز نیست، اما هنوز گردشگران به این‌جا می‌آیند و از ساخت این مناره زیبای دهلی تعریف می‌کنند.    

3 ماه پیش | دیدگاه 0

10 مورد از حیرت‌انگیزترین موزه‌های تورین

آشنایی شما با موزه‌های تورین چقدر است؟ تورین یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای کشور است که در قسمت شمالی و در منطقه پیمونت ایتالیا واقع شده است. این شهر از قرن شانزدهم یک مرکز سیاسی بزرگ در اروپا بود و حتی به‌عنوان اولین پایتخت پادشاهی ایتالیا در قرن نوزدهم نیز به شمار می‌رفت. از آن زمان به بعد، تورین به یک مرکز تجاری و فرهنگی تبدیل شده است که در "مثلث صنعتی" ایتالیا با جنوا و میلان گنجانده شده است. به علت تاریخ غنی و فرهنگ آن، جاذبه‌های جالب متعددی از جمله کاخ‌های زیبا، میدان‌های جذاب و گالری‌های هنری در تورین وجود دارد. شهر تورین همچنین به دلیل معماری زیبای خود که سبک‌های مختلفی مانند رنسانس، روکوکو، نئوکلاسیک، باروک و حتی هنر نو را درهم می‌آمیزد، مشهور است. بیشتر بخوانید: گشت‌وگذار در قلعه‌های تاریخی ایتالیا + راهنمای بازدید شهر تورین بیش از 40 موزه را به بازدیدکنندگان ارائه می‌دهد که برخی از آن‌ها اهمیت جهانی دارند. موزه‌های تورین مانند موزه ملی سینما واقع در ساختمان مول آنتونلیانا، نماد تورین که با 167 متر بلندترین موزه جهان به شمار می‌رود و موزه مصر تورین، دومین موزه از نظر اهمیت و کیفیت است. چنانچه با تور ایتالیا به شهر تورین سفر کنید، می‌توانید از موزه‌های متنوع این شهر دیدن فرمایید و نهایت لذت را ببرید.  موزه فوتبال تورین باشگاه یوونتوس اف‌سی یکی از معروف‌ترین تیم‌های ایتالیاست که در طول سال‌های گذشته در مجموع 36 عنوان قهرمانی لیگ را به دست آورده است. این باشگاه فوتبال تاریخی به‌طور مداوم یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های فوتبال اروپا در دهه‌های اخیر بوده است. از زمان ورود کریستیانو رونالدو، این باشگاه بیش از پیش مدعی جایگاه خود به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین برندها در دنیای فوتبال جهانی شده بود. برخی از مشهورترین بازیکنان فوتبال در طول دوران حرفه‌ای خود در اینجا بازی کرده‌اند. بازیکنانی از جمله زلاتان ابراهیموویچ، الساندرو دل پیرو، جانلوئیجی بوفون و بسیاری دیگر.   موزه ملی سینما تورین موزه ملی سینما در مول آنتونلیانا، نماد تورین و مجموعه‌ای غنی از تجهیزات نوری پیش‌سینما (فانوس‌های جادویی)، مواد فیلم‌های قدیمی و مدرن، پوسترهای فیلم، لباس‌ها و سایر یادگاری‌های ملی و بین‌المللی را ارائه می‌دهد. این موزه در سال 1941 در مجموعه تورین افتتاح شد، پروژه‌ای توسط ماریا آدریانا پرولو که یک مورخ بود، آغاز به کار کرد. بیشتر بخوانید: جاذبه ورونای ایتالیا | شهر عاشقان معروف جهان در سال 1942، شهر تورین اتاق‌هایی از مول آنتونلیانا را به موزه پیشنهاد داد تا چیزهایی را که کلکسیونر جمع‌آوری می‌کرد، در آن‌جا نگه‌داری و نشان دهد. از سال 1953 این موزه که عضو فدراسیون بین‌المللی بایگانی فیلم (FIAF) در سال 1992 بود، به لطف حمایت منطقه پیمونت، شورای شهر تورین، استان تورین و بانک Cassa di Risparmio به یک بنیاد تبدیل شد. امروز موزه ملی سینما، پس از چند جابجایی به جایگاه اصلی خود در مول آنتونلیانا بازگشته است. نمایشگاه تماشایی معمار فرانسوا کانفینو که در ژوئیه 2000 افتتاح شد، نماد بنای یادبود شهر را به موزه‌ای تبدیل کرده که در سال 2009 راه‌اندازی شده است. این موزه که به پنج سطح تقسیم شده است، با مساحت 3200 متر مربع، کاملا خود را با معماری غیرمعمول مول منطبق ‌کرده و از آن برای ارائه چشم‌اندازهای هوایی شگفت‌انگیز استفاده می‌کند. روی دیوارها، پوسترهای متحرک فیلم‌ها و در کلیسا تاریخ بیش از یک قرن سینما، از انیمیشن سینمایی تا فیلم‌های علمی تخیلی و فیلم‌های ترسناک تا سینمای عشق و مرگ به چشم می‌خورد.   موزه مصرشناسی تورین موزه مصرشناسی، یکی از موزه‌های تورین است که بعد از موزه قاهره مهم‌ترین موزه در جهان است. مجموعه‌های این موزه که ارزش تاریخی زیادی دارند، دوره‌ای بیش از 4000 سال را پوشش می‌دهند و همه دانش تمدن مصر را که یکی از جذاب‌ترین تمدن‌های گذشته است، در دسترس قرار می‌دهند. موزه مصر تورین یکی از بهترین مجموعه‌های مصنوعات مصری است که خارج از قاهره وجود دارد. بازدیدکنندگان جوان بدون‌شک از اتاق‌های تدفین بازسازی‌شده و همچنین تعداد بی‌شمار مومیایی‌هایی لذت خواهند برد که همیشه منبع جذابیت‌های وحشتناکی هستند. موزه ملی اتومبیل تورین تورین دارای سابقه و سنت طولانی در طراحی و ساخت وسایل نقلیه موتوری است. Fiat، Lancia، Iveco، Pininfarina، Bertone، Giugiaro، Ghia، Cisitalia همه در اینجا تأسیس شدند. بنابراین طبیعی است که مهم‌ترین موزه اتومبیل در کشور ایتالیا در این شهر واقع شود. ساختمان موزه تورین و نمایشگاه دائمی این موزه که در سال 1960 افتتاح و به Giovanni Agnelli، بنیانگذار فیات تقدیم شد، در سال 2011 به‌طور کامل بازسازی شد. MAUTO امروزه یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های توریستی تورین هم برای "سران بنزین" و هم برای عموم مردم است. موزه ملی اتومبیل تورین که در نوع خود در ایتالیا بی‌نظیر است، در 20 مارس 2011 به روی عموم بازگشایی شد. از مبدأ تا تکامل معاصر اندیشه خلاق، بازنگری تمام مراحل جامعه مدرن، در این‌جا به نمایش گذاشته می‌شود. موزه ملی جدید ماشین تورین با صحنه‌پردازی که توسط معمار و صحنه‌نگار فرانسوا کانفینو خلق شده است و با طراحی سبک مدرن و نوآورانه طراحی‌شده‌اش نه تنها برای کسانی که عاشق اتومبیل هستند، بلکه با سلیقه تعداد زیادی از بازدیدکنندگان نیز سازگار است.  کاخ ماداما تورین یکی دیگر از موزه‌های تورین کاخ ماداماست که ترکیبی از تاریخ دو هزارساله شهر تورین را نمایش می‌دهد. این کاخ در قرن پانزدهم ساخته شده و یکی از جذاب‌ترین دستاوردهای سبک باروک اروپایی به شمار می‌رود. درحال‌حاضر شامل موزه مدنی هنرهای باستانی با نمایشگاه بسیار مهمی از آثاری مثل مجسمه‌های باستانی و یک گالری هنری است. مجموعه موزه‌های سلطنتی مجموعه موزه‌های سلطنتی تورین (Polo Reale) در یک مکان معماری منحصربه‌فرد در میان مهمترین موزه‌های تورین ترکیب شده‌اند: کاخ سلطنتی، نمونه‌ای باشکوه از معماری قرن هفدهم و اقامتگاه پادشاهان ساردینیا تا سال 1659 و سپس ویتوریو امانوئل دوم تا سال 1865است. بیشتر بخوانید: بهترین و شگفت‌انگیزترین سوغات ایتالیا را بشناسید اسلحه‌خانه سلطنتی، یکی از غنی‌ترین مجموعه‌ها در جهان از سلاح‌های گرم، سلاح‌های سفید، قطعات گرانبهای قرون وسطایی، آثار ناپلئونی و زره متعلق به پادشاهان ساووی است. گالری ساباودا، یکی از مهم‌ترین گالری‌های هنری ایتالیاست و موزه باستان‌شناسی با یافته‌های مهم منطقه که از طریق یک مسیر بازدید اخیرا تجدید شده است؛ و همچنین نمایشگاه هزاران قطعه، چشم‌انداز وسیعی از باستان‌شناسی پیمونت را ارائه می‌دهند. دیگر تمدن‌های باستانی در ایتالیا، از دوران پیش از تاریخ تا قرون وسطی و کتابخانه سلطنتی در این‌جا به نمایش گذاشته می‌شود که عمدتا تاریخ ایالت‌های ساووی و علوم تاریخی را گردآوری می‌کنند. موزه ریسورجیمنتو تورین موزه Risorgimento تورین، درهای خود را از 18 مارس2011 با یک نمایشگاه کاملا بازسازی شده، افتتاح کرد. این موزه با 30 اتاق که در آن بازدیدکنندگان می‌توانند 2400 قطعه انتخاب شده از بین بیش از 50000 اثر حفظ شده را تماشا کنند، دوباره به روی عموم باز می‌شود. این موزه در Palazzo Carignano و در چند قدمی موزه مصر است.   موزه هنرهای شرقی موزه هنر شرقی یکی دیگر از جالب‌ترین موزه‌های تورین است. این موزه، درست در وسط مرکز شهر واقع شده است و به بازدیدکنندگانش بینش عمیقی از فرهنگ و هنر بسیاری از کشورهای آسیایی ارائه می‌دهد. موزه هنرهای شرقی در سال 2008 افتتاح شده و درحال‌حاضر بیش از 1500 اثر از کشورهای مختلف آسیا را ارائه می‌دهد. این موزه از 5 بخش تشکیل شده است: جنوب آسیا، چین، ژاپن، منطقه هیمالیا و کشورهای اسلامی. موزه قرون وسطایی دهکده قرون وسطایی تورین که توسط گروهی از هنرمندان به مناسبت نمایشگاه بین‌المللی سال 1884 ایجاد شد، نمونه قابل توجهی از بناها و تزئینات اواخر قرون وسطی است. در خیابان‌های دهکده، خانه‌ها، میدان‌ها و فواره‌ها از ویژگی‌های هنری و معماری بیش از 40 ساختمان از Piedmont و Valle d'Aosta الهام گرفته شده‌اند که قدمت آن به قرن 15 بازمی‌گردد. قلعه مشرف به روستا، اتاق‌ها و باغ یک اقامتگاه نجیب قرن پانزدهم را بازتولید می‌کند. موزه کفن یکی دیگر از موزه‌های تورین، موزه کفن است که در سال 1936 تأسیس شد. این نمایشگاه تصاویر سه بعدی، عکس‌های بزرگ و اسناد توضیحی، تحقیقاتی را که از سال 500 برای درک منشأ این پارچه مرموز انجام شده است، دنبال می‌کند. این موزه همچنین عبادتگاه نقره‌ای و سنگ‌های سخت قرن شانزدهم را در خود جای داده که تا سال 1998 کفن در آن نگهداری می‌شد. موزه کفن تورین شاید جالب‌ترین اثری باشد که در کلیسای جامع تورین نگهداری می‌شود. این یک پارچه کتانی است که تصویر یک مرد را در خود دارد و ادعا می‌شود که کفن عیسی ناصری در آن پیچیده شده است. تاریخچه این موزه بسیار جالب و تاریخچه سفره‌های پارچه در آن از قبل از اواسط قرن چهاردهم مشخص نیست، اما از سال 1357 به بعد به خوبی ثبت شده است.

4 ماه پیش | دیدگاه 0

5 دلیل برای بازدید از موزه ملی سوئیس

موزه‌ ملی سوئیس در قلب زوریخ و کنار ایستگاه قطار هاپ بانهوف قرار دارد. بنای این موزه‌ زیبا از یک ساختمان تاریخی باشکوه و جناح جدید تشکیل شده. ساختمان اصلی در سال 1898 میلادی به سبک تاریخ‌گرایی توسط گوستاو گول و به شکل دژهای فرانسوی در دوره‌ رنسانس در کشور سوئیس ساخته شد. گوستاو گول نمای سبک‌های مختلف معماری را از اواخر قرون وسطی تا عصر مدرن با هم تلفیق کرد تا ترکیبی واحد از آن‌ها به وجود آورد. افزونه‌ جدید ساختمان که معماران سوئیسی «کریست و گنتنبین»  آن را طراحی و در سال 2016 بازگشایی کردند، به خوبی طراحی اصلی گوستاو گول را تکمیل کرده است. در این جناح‌ها یک سالن نمایشگاهی پرکاربرد، کتابخانه‌ای شیک و یک سالن اجتماعات برای رویدادهای عمومی نیز تعبیه شده است. شما در موزه ملی سوئیس می‌توانید آثار هنری از ماقبل تاریخ تا دوران باستان و از قرون وسطی تا قرن بیستم را ببینید. آثار هنری مدرن کلاسیک و آثار قرن شانزدهم، هفدهم و هجدهم در بخش دیگری از شهر زوریخ در موزه‌ «کونستاهاوس» واقع شده‌اند. در موزه‌ ملی سوئیس بخشی غنی از آثار گوتیک، چیوالری و مجموعه‌ای جامع از مجسمه‌های چوبی کلیسایی، محراب وجود دارد. مجموعه‌ای از ظروف چینی و لعاب‌دار «فیانس» موزه‌ در اختیار «سونفتهاوس زو مایسن» در نزدیکی کلیسای «فرومونستر» قرار گرفته است. قایق‌ها تور گردشی خود بر رودخانه‌ی لیمات را از موزه‌ ملی سوئیس به سمت «ولیسهوفن» و دلتای رودخانه‌ای «زوریخ‌هورن» آغاز می‌کنند. نمایشگاه‌های موقت با موضوعات محلی به‌طور مرتب برپا می‌شوند و به مجموعه‌ این اطلاعات ارزشمند اضافه می‌کنند. با وجود رویدادهای ویژه و تورهای راهنمای کامل در موزه‌ ملی سوئیس می‌توانید به بازدید از این موزه بپردازید. بیشتر بخوانید: معرفی روستای آپنزل در سنت گالن | یکی از بکرترین روستاهای سوئیس از قرن نوزدهم به‌عنوان قرن ملت‌ها و دولت‌های ملی یاد می‌شود چرا که در این دوره، بیش‌تر کشورها سرگرم احداث بناها و یادمان‌های مختلفی برای نمایش افتخارات و عظمت کشورشان بودند، ولی دولت فدرال جوان سوئیس با طرح احداث موزه ملی دست و پنجه نرم می‌کرد. ایده اولیه احداث موزه با انتقادها و ایرادات فراوانی همراه بود و دلایل مختلفی نیز مزید بر علت شد تا کلا ایده احداث موزه کنسل شود. اما محبوبیت نمایشگاه‌های برگزار شده در هر شهر به اندازه‌ای بود که بتواند از ایده برگزاری موزه ملی حمایت کند و در نهایت در سال 1883 یکی از اعضای شورای ملی به نام فردریک سالومون ووگلین بحث احداث موزه ملی را مجددا مطرح کرد. موزه ملی سوئیس شامل 840 هزار اثر مختلف درباره تاریخ سوئیس است. اتاق‌ها و تالارهای این موزه بزرگ‌ترین مجموعه اطلاعات درباره فرهنگ و تاریخ سوئیس را در دل خود دارند: صنایع‌دستی، اشیاء مورد استفاده روزانه، نقاشی‌ها و مجسمه‌هایی از دوران ماقبل تاریخ تاکنون، همگی ماجراها و اتفاقات جالب دنیا را تعریف می‌کنند. راهنماهای صوتی در این موزه برای افراد مورد نیاز ایجاد شده که از طریق اپلیکیشن "موزه ملی" در گوشی‌ها قابل دسترسی هستند. Swiss National Museum نشان‌دهنده تنوع شهرها و کانتون‌های زوریخ است. در دل نمایشگاه ویترینی شامل 60 اثر تاریخی وجود دارد که ماجراهای تاریخی زوریخ را روایت می‌کند. تالار اسلحه‌ها علاوه‌بر سلاح‌های مختلف تاریخی، نقاشی‌های دیواری باشکوهی دارد که توسط فردیناند هودلر در قرن 19 میلادی کشیده شده و نشان‌دهنده میدان نبرد بین سوئیس و فرانسه است. موزه ملی سوئیس در همه‌ روزهای هفته، باز است و شما برای بازدید از موزه می‌توانید از ده صبح تا پنج عصر به محل آن مراجعه داشته باشید. مدت زمانی که طول می‌کشد تا بتوانید از کل موزه بازدید کنید، حداقل یک ساعت و حداکثر دو ساعت است و این زمان برای بازدید از بخش‌های مختلف موزه کافی است. بیشتر بخوانید: آشنایی با جاذبه­‌های گردشگری شهر سنت موریتز سوئیس برای ورود به این موزه، مانند بسیاری از موزه‌های دیگر هزینه دریافت می‌شود و بازدید از بخشی از موزه به نام "فقط سوئیس" رایگان است. فصلی که برای سفر به سوئیس و بازدید از موزه این کشور مناسب است، وابسته به خود شخص و هدف از سفر به سوئیس است. اگر می‌خواهید از تفریحات زمستانی از جمله اسکی نیز استفاده کنید، فصل زمستان برای شما بسیار مناسب است و در صورتی که قصد بازدید از جاذبه‌های تاریخی، طبیعی و گردشگری سوئیس را دارید، تابستان و بهار بهترین زمان سفر به سوئیس برای شما خواهد بود. نکته‌ مهمی که در مورد فصل سفر به سوئیس باید در نظر داشته باشید، این است که در فصل تابستان گردشگران زیادی در این کشور حضور دارند. مسیر دسترسی به موزه ملی زوریخ بسیار آسان است چرا که در مجاورت ایستگاه مرکزی زوریخ واقع شده است و با استفاده از وسیله‌های نقلیه عمومی در هر کجای شهر زوریخ باشید، می‌توانید به راحتی به این موزه مراجعه کنید و از آثار متعدد تاریخی آن بازدید داشته باشید.

4 ماه پیش | دیدگاه 0

راهنمای بازدید از موزه دل پرادوی اسپانیا

موزه دل پرادو در سال 1819 به‌عنوان موزه سلطنتی نقاشی افتتاح شد. این موزه پرافتخار، امسال 200 سالگی خود را جشن می‌گیرد. مجریان هنری پرادو فرانسیسکو گویا، دیگو ولاسکز و پیتر پل روبنس هستند اما شاهکارهایی از Titian، Bosch و El Greco نیز وجود دارد. شما می‌توانید در اتاق به اتاق این موزه پر از نقاشی‌های زیبا پرسه بزنید. موزه دل پرادوی اسپانیا جواهر فرهنگی اسپانیاست که یکی از بهترین و پر احساس‌ترین مجموعه‌های نقاشی اروپا را به رخ می‌کشد. این منطقه یکی از جاذبه‌های دیدنی مادرید است و می توانید در سفر با تور مادرید از این موزه جذاب بازدید فرمایید. پرادو مکان عظیمی است. بدون برنامه‌ریزی، شما فقط می‌توانید در اطراف پرسه بزنید و شاهکارها را خیلی سریع از نگاه بگذرانید. در ادامه نکات و ترفندهایی را برای بازدید از موزه دل پرادوی اسپانیا ارائه می‌کنیم. معرفی بخش‌های مختلف موزه دل پرادو موزه دل پرادو اخیرا ویدیویی زنده را پخش کرد که کارگردان آن، میگل فالومیر، یک سخنرانی 20 دقیقه‌ای درباره کتاب مشهور تینتورتو در حال شستن پای شاگردان انجام داد. پرادو یک برنامه زنده یک ساعته در اینستاگرام ارائه می‌دهد که در فیس‌‌بوک نیز پست می‌شود، هر روز صبح ساعت 10:00 صبح. در صفحه اینستاگرام همچنین می‌توانید در یک تور مجازی از سالادلارینا ایزابل بپردازید که اکنون به Sala Velazquez، یکی از مهم‌ترین اتاق‌های موزه، تغییر نام و پیکربندی مجدد داده است. بیشتر بخوانید: بهترین هتل‌های بارسلونا + معرفی هتل‌های ساحلی بارسلون بوش در سه‌گانه «باغ لذت‌های زمینی»، دنیای عجیب‌وغریب، غیرقابل کشف و پر از وسوسه را به تصویر می‌کشد. این احتمالا یک تصویر خلقت و نفرین است پر از موجودات برهنه ترکیبی، اعمال عاشقانه وحشت‌های توهم‌آمیز. به جرات می‌توان گفت که یک محراب واقعی است. اطلاعات زیادی در مورد بوش مرموز وجود ندارد. مورخان هنر نمی‌دانند او چه زمانی به دنیا آمده است، آیا تحصیل کرده یا حامیانش چه کسانی بوده‌اند. هیچ یک از نوشته‌های بوش باقی نمانده است، بنابراین تفسیر نقاشی‌های او دشوار است. مورخان هنر قرن‌هاست که به جستجو و تحلیل نمادها در آثار اسرارآمیز او می‌پردازند. به‌عنوان مثال، توت‌فرنگی‌های زیادی در پانل مرکزی وجود دارد که ممکن است یک "میوه عشق" فریبنده باشد. با وجود محتوای به ظاهر تکان دهنده‌اش، این نقاشی در آن زمان محبوبیت زیادی داشت. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این نقاشی در مکان‌های برجسته نمایش داده و ملیله‌ها و کپی‌هایی از آثار اصلی بوش ساخته شده است. نقاشان دیگر از جمله پیتر بروگل، از سبک بوش کپی کردند و بوش به شدت بر جنبش سوررئالیستی تأثیر گذاشت. یک واقعیت کمتر شناخته شده در مورد این اثر این است که اگر دریچه‌های سه‌تایی را ببندید، نقاشی کاملا متفاوتی خواهید داشت. لاس منیناس یکی دیگر از نقاشی‌های معمایی و یکی از مهم‌ترین شاهکارهای هنر اروپایی است. لاس منیناس در اصل مونالیزای پرادو است. ادوار مانه، نقاش فرانسوی گفت: «ولاسکز به تنهایی ارزش سفر را دارد» به پرادو. Las Meninas در زبان اسپانیایی به معنای «خدمت‌های افتخار» است. ولاسکز نقاش درباری فیلیپ چهارم، از حامیان هنرهای معروف به «شاه شاعر» بود. او در طول زندگی حرفه‌ای خود، ده‌ها عکس از خانواده سلطنتی را نشان داد. این یکی تقریبا شبیه یک پولاروید و کار اوج ولاسکز است. مورخان هنر هنوز در مورد معنای آن اختلاف نظر دارند. این نقاشی چشم‌اندازی منحصربه‌فرد دارد پر از شخصیت‌های عجیب‌وغریب. یک راهبه، یک کوتوله، خود هنرمند، یک شاهزاده خانم. پادشاه و ملکه در پس زمینه دیده می‌شوند که در آینه منعکس شده‌اند. فضای زیادی از این نقاشی به سقف اختصاص داده شده است. این نقاشی آن‌قدر غیر معمول و صمیمی است که ممکن است یک صحنه، تصویر شده باشد. مشخص نیست که آیا Las Meninas یک سلف پرتره است، یک پرتره سلطنتی یا تصویری از زمانی است که شاهزاده خانم به‌طور خودجوش به استودیوی ولاسکز آمده است. برخی از منتقدان هنری این نقاشی را به‌عنوان یک توهم نوری توصیف می‌کنند که در آن، بینندگان به داخل نقاشی کشیده می‌شوند. ولاسکوز استاد نور و سایه بود. او عمدا از آن برای انتقال حس رمز و راز استفاده کرد. در سال 1807 ناپلئون به اسپانیا حمله کرد و برادرش را بر تخت سلطنت نشاند. در 2 مه 1808 صدها اسپانیایی شورش کردند. در 3 می، این مبارزان آزادی اسپانیایی توسط فرانسوی‌ها جمع‌آوری و قتل عام شدند که خون در خیابان‌های مادرید جاری شد. کشتار هموطنانش و وحشت جنگ، تأثیر عمیقی بر گویا گذاشت. او دو تهوع سفارشی برای یادبود قیام اسپانیا خلق کرد: دوم مه 1808 و سوم می 1808 هر دو در پرادو هستند و قطعا نقاشی‌های معمولی در این سالن نیستند. سوم می 1808 مشهورترین اثر گویا و شاید بهترین نقاشی در پرادوست. گویا در آن، غیرانسانی بودن انسان را نسبت به انسان به تصویر می‌کشد، نه یک امر قهرمانانه بدون خونریزی. این یک نقاشی احساسی است که در آن شخصیت مرکزی، یک ضد قهرمان با دست‌های بالا رفته گیج‌شده، در کنار جاده است که مانند یک حیوان توسط افراد مسلح ناشناس کشته می‌شود. از آن‌جایی‌که این نقاشی بسیار خام است، مستقیما به انبار فرستاده شد و به مدت 40 سال توسط مردم دیده نشد. این یک تصویر وحشتناک است، یک بیانیه قدرتمند ضد جنگ که بعدها بر مانه و پیکاسو نیز تأثیر گذاشت. رافائل یکی از نقاشان بزرگ دوره رنسانس به همراه لئوناردو داوینچی و میکل‌آنژ است. بیشتر آثار هنری رافائل در واتیکان است، اما تعداد کمی از آن‌ها در پرادو وجود دارد. رافائل در اوج قدرتش تصور می‌شد که مردم را «واقعی‌تر از آنچه هستند» ترسیم می‌کرد. موضوع این نقاشی نفیس، ناشناخته است، بهترین حدس کاردینال جیووانی آلیدوسی است. او بیانی مبهم دارد که شبیه مونالیزاست. اما او به‌عنوان مردی بی‌رحم شناخته می‌شد. و پرتره، با رنگ‌های تندش ممکن است منعکس‌کننده آن باشد. آلیدوسی ممکن است عاشق پاپ جنگجوی ژولیوس دوم، مسئول کلیسای سیستین نیز بوده باشد. آلبرشت دورر هنرمند مشهور رنسانس شمالی بود. او که در نورنبرگ متولد شد، ویژگی‌های دقیق هنر شمالی را با اصول پرسپکتیو و تناسب رنسانس ترکیب کرد. او بیشتر به‌عنوان یک چاپگر پیشگام مشهور بود. درحالی‌که این امر برای او شهرت به ارمغان آورد، پرتره‌های سفارشی‌اش چیزی است که برای او پول در زندگی به ارمغان آورد. بیشتر بخوانید: قبل از سفر به اسپانیا بدانید! نکات سفر به اسپانیا این سلف پرتره دومین پرتره از سه پرتره دورر است. دورر نسبت به خود و نبوغ هنری‌اش نظر بالایی داشت. بنابراین پرتره‌های او نسبتا خود ستایشگرانه هستند. در این یکی، یک دورر مغرور به‌عنوان یک اشراف‌زاده با اهمیت ظاهر می‌شود که لباس‌های پر زرق و برق پوشیده است. موهای او یادآور حلقه‌های گرداب معروف لئوناردو داوینچی است. بشارت نفیس فار آنجلیکو یک محراب برای صومعه سانتو دومنیکو در نزدیکی فلورانس بود. این اولین محراب فلورانسی در سبک رنسانس در نظر گرفته می‌شود. فرا آنجلیکو یک راهب دومینیکن بود که در دنیای نقاشی ایتالیایی انقلابی شد. او از عناصر تزئینی زیبا و برخورد منطقی با فضا برای به تصویر کشیدن امور معنوی استفاده می‌کرد. او پس از مرگ به‌عنوان "نقاش فرشته" با "استعداد کمیاب و کامل" شناخته شد. در سمت چپ تابلو، اخراج آدم و حوا از بهشت ​​را می‌بینید. در سمت راست، فرشته‌ای در برابر مریم باکره تعظیم می‌کند و به او می‌گوید که مسیح را به دنیا خواهد آورد. آلمودنا سانچز اخیرا برای نمایشگاه بزرگ پرادو در سال 2019 "فر آنجلیکو و ظهور رنسانس فلورانس" بازسازی شد. بازسازی، رنگ‌های زنده و نور شدید اثر را که به مرور زمان توسط لایه‌های انباشته خاک و آلودگی پنهان شده بود، آشکار کرد. اکنون، نقاشی با درخشندگی جدیدی می‌درخشد. اگر با تور اسپانیا به این کشور سفر کنید از جاذبه‌های فراوان این موزه بهرمند خواهید شد. بیشتر بخوانید: جزیره مایورکا جزیره ای زیبا در اسپانیا با جاذبه‌های شگفت‌انگیز ال گرکو، نجیب‌زاده با دست روی سینه. علاقه چندانی به تصویر کشیدن چیزها به شکل ظاهری نداشت. او قوه تخیل خود را به کار گرفت و در فرم و هیکل، تجدید نظر کرد. ال گرکو که در ابتدا از نقاشان دوره رنسانس الهام گرفته بود، به سرعت سبک جنبش جدید منریسم را پذیرفت. آن‌ها نمی‌خواستند از طبیعت تقلید کنند و به دنبال دور شدن از واقعیت و افشای جنبه‌های روانشناختی و دنیای درونی یک موضوع بودند. مطابق با این تفکر، پرتره‌های ال گرکو، مانند تصویر بالا، چهره‌های پرپیچ و خم کشیده‌ای را به تصویر می‌کشند که گاهی اوقات رنگدانه‌های شروعی دارند. آن‌ها گویاتر و انتزاعی‌تر از موضوعات معاصر او هستند. در واقع، ال گرکو ممکن است یکی از پیشروهای اکسپرسیونیسم باشد. جنتلمن با دست روی سینه‌اش مشهورترین پرتره ال گرکو با موضوعی نامعلوم است. او بخشی از سریال معروف ال گرکو از مقامات ناشناس تولدو است. او که با رنگ‌های تیره خاموش احاطه شده، به شدت به بیننده خیره شده است. ریش، صورت و انگشتان او شیک و کشیده است. ال گرکو آنچه را که موعظه می‌کرد، تمرین کرد و "از سبک اصلی که در روح شما می‌تپد، محافظت کرد."

4 ماه پیش | دیدگاه 0

گشت‌وگذار در قلعه‌های تاریخی ایتالیا + راهنمای بازدید

قلعه‌های تاریخی ایتالیا از زیباترین و تاریخی‌ترین قلعه‌های اروپا هستند. از ویرانه‌های جزئی گرفته تا سازه‌های بازسازی و مرمت شده، این قلعه‌های قدیمی ایتالیا زیبایی منحصر‌به‌فردی دارند. این منطقه از کشور تاریخ منحصر‌به‌فرد خود را دارد که در معماری و قلعه‌های آن منعکس شده است. این ویژگی‌ها به قلعه‌های قدیمی ایتالیا اجازه می‌دهد تا از نظر سبک و طراحی منحصر‌به‌فرد باشند. ایتالیا برای تاریخ خود احترام زیادی قائل است، بنابراین بناها و مکان‌های تاریخی بسیاری از گذشته دارد. در کنار خرابه‌ها و معابد رومی متعدد، قلعه‌های تاریخی در ایتالیا وجود دارند که در انتظار کشف هستند. بسیاری از قلعه‌های تاریخی ایتالیا به‌طور قابل توجهی به خوبی حفظ و مراقبت شده‌اند. خیلی از قلعه‌ها در شرایط اولیه خود حفظ شده‌اند و با مبلمان، نقاشی‌ها و سایر ویژگی‌های مناسب فوق‌العاده‌اند. قلعه‌های قدیمی ایتالیا در کنار سواحل دریاچه‌ها و دریاها یا در دامنه‌های کوه قرار گرفته‌اند. با خواندن این مقاله در تالارهای تاریخ قدم بزنید یا نگاهی به سلول‌های تاریکی بیندازید که چهره‌های عمومی زندانی را در خود جای داده بودند.  بازدید از قلعه‌های تاریخی ایتالیا بازدید از زیباترین قلعه‌های ایتالیا، بازدید شما را از کشوری که به دلیل تاریخ طولانی خود مشهور است، جذاب می‌کند. همان‌طور که اشاره شد، کشور ایتالیا برای شگفتی‌های معماری به جا مانده از گذشته باشکوه خود احترام زیادی قائل است. اغلب بقایای عتیقه را در بین 2 ساختمان مدرن، حتی در شهرهای کوچک در سراسر کشور خواهید یافت. بیشتر بخوانید: همه چیز درباره برج پیزا | علت کج‌بودن برج پیزا قلعه توراکیا این قلعه در دامنه تپه‌ای مشرف به دره پارما قرار دارد و با سه دیوار محیطی و برج‌هایی که توسط جان پناه‌ها به‌هم متصل شده‌اند، محافظت می‌شود. با‌این‌حال، در داخل، قلعه بیشتر بر زیبایی تمرکز دارد. پنجره‌ها با قالب‌های سبک لومبارد از سفالین ساخته شده‌اند و نقاشی‌های دیواری بسیار زیبایی داخل آن وجود دارد. برخی از نقاشی‌های دیواری به قرن شانزدهم برمی‌گردد و توسط سزار باگلیونه و معاصرانش کشیده شده است. هنگام بازدید از قلعه، حتما به دنبال نقاشی دیواری Benedetto Bembo باشید. نقاشی دیواری 1462 داستان پیر ماریسا روسی و بیانکا پلگرینی را نشان می‌دهد که عاشق یکدیگر بودند و حروف اول عاشق دو قلب در هم تنیده را تزئین می‌کند. قلعه روچتاماتی یکی از قلعه‌های تاریخی ایتالیا روچتا ماتی روی تپه‌ای بلند در کوه‌های آپنین قرار دارد و قلعه‌ای منحصربه‌فرد با ترکیبی التقاطی از سبک‌های معماری است. این قلعه از دهه 1200 بر روی این تپه قرار داشته است. کنت سزار ماتی، یک پزشک و سیاستمدار خودآموخته، این قلعه را به‌عنوان خانه انقلاب پزشکی خود ساخته بود. طراحی قلعه ترکیبی از سبک‌های معماری قرون وسطایی و گوتیک است. با‌این‌حال، به نظر می‌رسد بسیاری از قسمت‌های این قلعه قدیمی به‌طور تصادفی توسط صاحب آن طراحی شده است. ویژگی‌های غیرمعمول این قلعه قدیمی، شامل شیشه‌های رنگ‌آمیزی تقلبی و اتاقی است که صرفا به جشن تولد ۹۰ سالگی متی اختصاص داده شده بود، البته او در سن 87 سالگی درگذشت.     قلعه بوکاله قلعه بوکاله یکی دیگر از قلعه‌های تاریخی ایتالیاست که بر لبه صخره‌ای در ساحل اتروسک قرار دارد. مدیچی‌ها  قلعه بوکاله را به‌عنوان برج مراقبت در قرن شانزدهم ساختند. قرن نوزدهم بود که این قلعه، از یک قلعه به یک اقامتگاه تبدیل شد. این قلعه در سال‌های اخیر مورد بازسازی قرار گرفته و برای قرار دادن آپارتمان‌های مسکونی بازسازی شده است. درحالی‌که امکان کاوش در داخل قلعه وجود ندارد، ارزش یک نگاه اجمالی از بیرون را دارد. بهترین عکس‌ها را هنگام غروب خورشید از صخره روبروی قلعه می‌توانید به یادگار بگیرید. قلعه آراگون یکی دیگر از قلعه‌های معروف ایتالیا، قلعه افسانه‌ای آراگون است. این قلعه در جزیره ایسکیا که توسط هیرو اول از سیراکوز در سال 474 قبل از میلاد ساخته شده است، تاریخی غنی دارد و از زمان تسخیر رومی‌ها در سال 326 قبل از میلاد، یعنی قبل از این‌که سرانجام توسط آلفونسو پنجم آراگون در سال 1441 به سرزمین اصلی متصل شود، ساخته شده است. این قلعه از جزیره اصلی جدا شده و سال‌هاست که به همین شکل باقی مانده است و ظاهری منحصر‌به‌فرد به آن بخشیده و بر تاریخ آن افزوده است. بسیاری از نبردها در طول زمان قلعه‌ها بر روی این رخنمون صخره‌ای شکل گرفت و نبرد را از سرزمین اصلی دور نگه داشت. بنای امروزی متعلق به قرن 14 تا 17 است. قلعه آراگون از بالای یک جزیره سنگی آتشفشانی که به جزیره ایسکیا متصل است به خلیج ناپل مشرف است. این قلعه که قدمت آن به سال 474 قبل از میلاد برمی‌گردد، تاریخ پرفراز و نشیبی را پشت سر گذاشت تا این که در سال 1912 به یک مالک خصوصی فروخته شد. نقاشی‌های دیواری، دیوارهای کلیساها و دخمه‌های باستانی را زینت می‌دهند و همچنین یک موزه شکنجه، صومعه و همچنین باغ‌های زیبایی در آن وجود دارد. یک آسانسور برای رسیدن به طبقات بالایی و رستورانی وجود دارد که مناظر خیره‌کننده‌ای از خلیج را ارائه می‌دهند. بیشتر بخوانید: معرفی جاذبه‌های واتیکان | کوچکترین کشور دنیا قلعه بلفورت قلعه بعدی، قلعه تاریخی قلعه بلفورت است. این قلعه تا حدی ویرانه است، اما منظره‌ای جذاب را به بازدیدکنندگان ارائه می‌دهد. پس از یک آتش‌سوزی ویرانگر در سال 1670، قلعه بازسازی شد که به طرز عجیبی شبیه یک سازه مدرن است تا یک سازه قرون وسطایی. ویرانه‌ها در دولومیت ایتالیا قرار گرفته‌اند و مکانی دیدنی برای بازدیدکنندگان برای کاوش و عکاسی است. قلعه دل اووو یکی دیگر از قلعه‌های تاریخی ایتالیا که باید، در سفر به ایتالیا از آن بازدید کرد، قلعه دل اووو است که به «قلعه تخم‌مرغ» ترجمه می‌شود. افسانه‌ها حاکی از آن است که یک تخم‌مرغ در زیر زمین، جایی که قلعه ساخته شده بود به‌عنوان هشدار دفن شده است. داستان از این قرار است که اگر تخم‌مرغ بشکند، قلعه نیز ویران می‌شود. این قلعه که در ناپل واقع شده است، مناظر جالبی را ارائه می‌دهد. بازدیدکنندگان همچنین از رویدادهای ویژه نمایشگاه‌های هنری در این‌جا لذت می‌برند. همچنین این قلعه، یک مکان محبوب برای گرفتن عکس‌های نامزدی و عروسی است‌. قلعه سنت آنجلو قلعه قدیمی ایتالیا در لیست ما Castel Sant'Angelo است. این قلعه تاریخی در ایتالیا در سال 135 شروع به ساخت کرد و در طول سال‌ها بازسازی شد و شامل یک راهرو، مجسمه یک فرشته و پنج طبقه است. در نتیجه، مهمانان می‌توانند از اتاق‌های متعدد، اتاق‌های مسکونی و حتی سلول‌هایی که زمانی شخصیت‌های تاریخی زمان خود را در خود جای داده بودند، لذت ببرند. به‌عنوان یک امتیاز، سطوح بالایی منظره خیره‌کننده‌ای از شهر رم ارائه می‌دهند. قلعه کاستلو قلعه کاستلو آراگون در یک جزیره آتش‌فشانی کوچک که توسط یک پل 720 فوتی به جزیره ایسکیا متصل می‌شود، به قرن 5 قبل از میلاد برمی‌گردد. آلفونسو پنجم آراگون برای محافظت از ساکنان در برابر دزدان دریایی، قلعه را در قرن پانزدهم مستحکم کرد. امروزه بازدید از قلعه یکی از جاذبه‌های اصلی ایسکیاست. قلعه فنیس قلعه تاریخی بعدی در لیست ما قلعه Fenis است. همان‌طور که ممکن است حدس زده باشید، این قلعه قدیمی در شهر Fenis ایتالیا واقع شده است و بنابراین یک جاذبه اصلی در این منطقه به‌شمار می‌آید و تمام چیزی که یک مسافر ممکن است از یک قلعه انتظار داشته باشد را دارد: برج‌های باشکوه، دیوارهای نبرددار و منظره‌ای زیبا از مناظر اطراف. مهمانان می‌توانند از تماشای کلیسا، اتاق اسلحه، انبار، آشپزخانه و سایر اتاق‌های این قلعه لذت قابل توجه‌ای ببرند. روکا ماگیوره روکا ماگیوره یکی از قلعه‌های تاریخی بوده که فقط تا حدی برای ورود بازدیدکنندگان باز است. این قلعه هنوز هم به‌عنوان یک ساختار چشم‌گیر تا به امروز باقی مانده است. روکا ماگیوره، یک مکان عکاسی محبوب در ساعات غروب آفتاب است که بر فراز تپه‌ای نشسته و در یک خط افق چشم‌گیر امتداد دارد. بیشتر بخوانید: بهترین و شگفت‌انگیزترین سوغات ایتالیا را بشناسید قلعه  ODESCALCHI قلعه Odescalchi یک قلعه قدیمی از تاریخ و زیبایی است. در حین قدم زدن در 500 سال تاریخ که قدمت آن به قرن 15 می‌رسد، از مناظر دریاچه شگفت‌انگیز لذت ببرید. یکی از قدرتمندترین خانواده‌های دوره رنسانس در این قلعه زندگی می‌کردند. این مکان در فاصله کمی از شهر رم قرار دارد که یک امتیاز محسوب می‌شود. قلعه اسفورزسکو کاستلو اسفورزسکو در میلان واقع شده و یکی از قلعه‌های تاریخی ایتالیاست. اگر از میلان بازدید می‌کنید، قطعا از این قلعه بازسازی شده دیدن کنید. چندین موزه و گالری در این‌جا وجود دارد که شما را سرگرم و کنجکاو می‌کند، از جمله "پیتا روندانینی"، آخرین مجسمه میکل آنژ. مجموعه‌های دیگر قلعه متعلق به قرن 15 تا 18 هستند. قلعه ساراچنو خرابه‌های این قلعه تاریخی ایتالیا به مسافران امکان نگاهی اجمالی به زندگی تائورمینا، شهر یونان باستانی می‌دهد. سازه‌هایی که امروزه همچنان پابرجا هستند، شامل برج، آب انبار و راهروی زیرزمینی هستند. بازدید این قلعه که در بالای کوه قرار دارد، برای افراد ضعیف مناسب نیست. قلعه آرکواتو یکی از قلعه‌های تاریخی در ایتالیا، قلعه آرکواتو و ایستگاهی عالی برای کسانی است که از Piacenza ایتالیا بازدید می‌کنند. این قلعه ظاهر قرون وسطایی خود را حفظ کرده است به‌طوری که بازدیدکنندگان می‌توانند تصور کنند زمانی که در قرن دهم ساخته شد، چه شکلی بوده است. مانند بسیاری از قلعه‌های تاریخی ایتالیا، این قلعه نیز برای ماندگاری و ایمن ماندن برای گردشگران بازسازی شده است. این قلعه در چند فیلم از جمله Ladyhawk نیز ظاهر شده است. قلعه اسفورزسکو   قلعه اسفورزسکو با نام مستعار قلعه اسفورزا، یک ارگ قرن پانزدهمی است که در مرکز میلان قرار دارد. در مجاورت پارک سمپیون، قلعه رنسانس دارای 9 موزه است که به موضوعاتی از جمله هنر باستانی، آلات موسیقی، عتیقه‌جات مصری، هنرهای کاربردی و غیره اختصاص دارد. از نکات برجسته موزه‌ها می‌توان به آخرین مجسمه میکل‌آنژ و نسخه خطی Codex Trivulzianus اثر لئوناردو داوینچی اشاره کرد. موقعیت مرکزی ارگ، آن را با قدم زدن از بسیاری از گزینه‌های غذاخوری دور می‌کند. قلعه سنت انجلو Castel Sant'Angelo یکی از قلعه‌های ایتالیاست که ابتدا در قرن دوم به‌عنوان مقبره امپراتور هادریان و خانواده‌اش ساخته شد. این قلعه که به یک قلعه نظامی تبدیل شده، نام خود را مدیون افسانه‌ای است که می‌گوید فرشته میکائیل در بالای قلعه برای جلوگیری از طاعون که در 509 پس از میلاد رم را ویران کرده بود، در معرض دید قرار گرفت. این بنا که در کرانه غربی رودخانه تیبر واقع شده، اکنون به موزه تبدیل شده است که در آن می‌توانید کل تاریخ این بنای جذاب را مرور کنید. به پشت‌بام بروید تا مناظر خیره‌کننده رم و واتیکان را ببینید. قلعه سنت آنجلو علیرغم تاریخ تاریک خود، جاذبه‌ای خانوادگی است که بزرگسالان و کودکان در هر سنی می‌توانند از آن لذت ببرند. این موزه تا حد زیادی برای افراد معلول مناسب است، زیرا یک رمپ به سطوح مختلف دسترسی دارد، اما کاربران ویلچر و افراد دارای معلولیت ممکن است با مشکلاتی مواجه شوند. برای رزرو هر اقامتگاهی که ممکن است نیاز داشته باشید، تماس بگیرید. قلعه دل مونته قلعه دل مونته یکی دیگر از قلعه‌های تاریخی ایتالیاست. امپراتور فردریک دوم که شیفته عدد 8 بود، این قلعه کوچک و عجیب را در اواسط قرن سیزدهم ساخت. این ساختمان توسط 8 برج هشت ضلعی احاطه شده است که هر یک از آن‌ها دارای 8 اتاق هستند که در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز به ثبت رسیده است. مناظر بالای برج‌ها فوق‌العاده است. یک شاتل برای رفتن به قلعه از پارکینگ در دسترس است که می‌توانید در عرض 10 دقیقه به آن‌جا بروید. یک رستوران نیز در نزدیکی پارکینگ قرار دارد. قلعه ویسکونتی قلعه ویسکونتی در مرکز Castell'Arquato، یک روستای قرون وسطایی در شمال ایتالیا قرار دارد. با خیابان‌های باریک و سنگ‌فرش‌شده که با دیوارهای صخره‌ای قاب شده‌اند، قدم زدن در این دهکده عجیب قرن هشتمی شما را به گذشته خواهد برد. علاوه‌بر قلعه، کلیسای سنت ماری و توریون فارنزه (برج ناقوس) نیز ارزش بازدید دارند. یکی دیگر از دارایی‌های این دهکده این است که در نزدیکی تپه‌های Piacenza واقع شده، منطقه‌ای که به دلیل نوشیدنی‌های عالی خود مشهور است.

4 ماه پیش | دیدگاه 0

راهنمای بازدید از کلیسای سنت استفان اتریش

کلیسای جامع سنت استفان که بر فراز پایتخت اتریش، وین خودنمایی می‌کند، هم نمادی از شهر امروزی و هم دلیلی بر تاریخ چند صد ساله آن است. کلیسا سنت استفان وین با چهار برج زیبا و باشکوه و پشت‌بام‌های کاشی‌کاری‌شده متمایز، منظره‌ای خیره‌کننده است. جای تعجب نیست که به‌طور معمول در کتاب‌های راهنما به‌عنوان یکی از برترین جاذبه‌های دیدنی در وین، به‌خصوص در اولین سفر به اتریش و بازدید از شهر وین ذکر شده است. از آن‌جایی‌که این یکی از بلندترین سازه‌های مذهبی در جهان است، بالا رفتن از بیش از 300 پله برج جنوبی برای رسیدن به بالای آن، مناظر پانورامایی فوق‌العاده‌ای از کل شهر را فراهم می‌کند که در ادامه به معرفی کامل این کلیسا دیدنی می‌پردازیم. تاریخچه کلیسای سنت استفان عمارتی که امروز می‌بینیم، اولین بار در قرن دوازدهم و به سفارش لئوپولد چهارم ساخته شد. بنای قرون وسطایی که برای تشخیص اهمیت روزافزون وین به‌عنوان مرکز عبادت مذهبی و همچنین تجارت ساخته شده بود، بر ویرانه‌های دو کلیسای قبلی قرار گرفت که شامل یک کلیسای محلی و کلیسایی حتی قدیمی‌تر بود که اعتقاد بر این است که قدمت آن به قرن پنجم بازمی‌گردد. شواهد باستان‌شناسی همچنین نشان می‌دهد که گورستان بزرگ دوران رومی در زیر کلیسای جامع قرار دارد. حفاری در این‌جا گورهایی را نشان می‌دهد که ظاهرا در قرن چهارم ایجاد شده‌اند.کلیسای اولیه، عمدتا به سبک رومی، ابتدا در سال 1160 تکمیل شد، اما گسترش و بازسازی آن تا قرن هفدهم ثابت بود. برج‌ها و دیوارهای رومی در اوایل قرن سیزدهم ساخته شدند که بخشی از آن ساخت و ساز تا به امروز باقی مانده است. آتش بزرگ و تقدیس مجدد آتش‌سوزی عظیمی در اواسط قرن سیزدهم، کلیسای جامع سنت استفان وین را نابود و تا حد زیادی ویران کرد که منجر به تعمیرات اساسی در ساختار موجود شد که شامل برج‌های باقی‌مانده بود. در آوریل 1263 مراسم تقدیس جدیدی برگزار شد که این مناسبت، هر ساله با نواخته شدن زنگ نمادین و عظیم پامرین در مجموع سه دقیقه برگزار می‌شود. تأسیس اسقف نشین وین سپس کلیسای محلی به کلیسای جامع تبدیل و مقر اسقف جدید وین شد. در ژانویه 1469 به‌طور رسمی تأسیس و کلیسای سنت استفان به‌عنوان کلیسای مادر آن تعیین گردید و در سال 1722، تحت فرمان پاپ اینوسنتی سیزدهم، مقر اسقف اعظم وین شد. جنگ جهانی دوم و فراتر از آن با نزدیک شدن به پایان جنگ جهانی دوم و وین اشغال شده توسط نازی‌ها در محاصره نیروهای متفقین، کلیسای جامع از تخریب در امان ماند زیرا کاپیتان آلمانی گرهارد کلینکیچ ظاهرا از دستورات برای شلیک صد گلوله به آن اطاعت نکرد که آن را کاملا از بین می‌برد؛ با وجود این، آتش‌های شورش‌های مجاور سرانجام به کلیسای جامع رسید و باعث شد سقف آن، آتش بگیرد و فرو ریزد. بیشتر بخوانید: جاذبه گراتس | شهری با تاریخچه‌ای غنی در اتریش اندکی پس از پایان جنگ، کلیسای سنت استفان یک بار دیگر بازسازی و در سال 1952 به‌طور کامل بازگشایی شد. ظاهر امروزی آن، از جمله کاشی‌های رنگارنگ روی پشت‌بام امپراتوری که ظاهر متمایز کلیسای جامع و قدمت آن را به سلسله هابسبورگ نشان می‌دهد، تغییر نکرده است. معرفی بخش‌های مختلف کلیسای سنت استفان چیزهای زیادی برای دیدن در کلیسا سنت استفان اتریش وجود دارد، بنابراین برنامه‌ریزی زمان برای بازدیدتان ضروری است. اگر می‌خواهید فقط بر روی فضای داخلی اصلی کلیسای جامع و همچنین نما تمرکز کنید، برای یک ساعت وقت بگذارید. برای یک تور کامل با راهنما که شامل بازدید از برج‌ها، دخمه‌ها و مقبره‌ها می‌شود، دو ساعت و نیم زمان صرف می‌شود. نما و چهار برج ارتفاع چشم‌گیر کلیسای جامع سنت استفان وین، حتی از فاصله نسبتا دور به راحتی چشم را جلب می‌کند. به‌عنوان مقر قرون وسطایی اسقف‌نشین وین، این عظمت هم عمدی و هم از نظر نمادین مهم بود. چهار برج بلند کلیسای جامع پر زرق و برق را از منظرهای مختلف تماشا کنید. سپس، از برج‌ها بالا بروید تا مناظر قابل‌توجهی از کل شهر را ببینید، به‌ویژه از برج جنوبی، زیرا مناره به بالاترین نقطه شهر در ارتفاع 136 متری (446 فوتی) می‌رسد. به کاشی‌های رنگارنگ و غیرعادی روشنی که پشت‌بام را تزئین می‌کنند، توجه کنید. این کاشی‌ها به 230000 عدد می‌رسد و در کنار هم قرار می‌گیرند تا یک الگوی موزاییکی به شکل نشان رسمی وین و همچنین عقاب دو سر امپراتوری که نماد سلسله هابسبورگ است را تشکیل دهند. خود پشت بام‌ها به‌طرز چشم‌گیری، شیب‌دار هستند و ظرافت بیشتر و خطوط غیرعادی تیزی به نما می‌دهند. ناقوس‌ها برج‌ها 23 ناقوس را در خود جای داده‌اند که برخی از آن‌ها زیباترین و استادانه‌ترین ناقوس‌های اروپا هستند. بزرگ‌ترین آن‌ها ناقوس پامرین است که در برج شمالی قرار دارد. این ناقوس با وزن کمی بیش از 44 پوند، دومین ناقوس بزرگ کلیسا در اروپاست. بیشتر بخوانید: کلیسای سلطنتی وست مینستر | جاذبه‌ای با معماری شگفت‌انگیز گوتیگ فضای داخلی فضای داخلی پرآذین تا حد زیادی منعکس‌کننده دوره بازسازی باروک در طول قرن هفدهم است که با عناصر گوتیک پیشین مربوط به دوره قرون وسطی کلیسای سنت استفان ترکیب شده است. منبر مطمئن شوید که برای تماشای منبر سنگی تزئینی که توسط بسیاری از مورخان هنر به‌عنوان شاهکار اواخر دوره گوتیک شناخته می‌شود، وقت بگذارید. هر یک از چهار قدیس روی منبر، نشان‌دهنده خلق و خو و مرحله متفاوتی از زندگی هستند. از دیگر تزئینات منبر می‌توان به کنده‌کاری مارمولک‌ها و وزغ‌هایی اشاره کرد که درگیر نبرد بین خیر و شر هستند. در زیر پله‌های منبر، یکی از نمادین‌ترین چهره‌های کلیسای سنت استفان را خواهید دید. این مجسمه که به‌عنوان "فنسترگوکر" (پنجره-گوکر) شناخته می‌شود، ظاهرا خودنگاره مجسمه‌سازی بوده که منبر را ساخته است. کلیساها و تکیه‌ها کلیسای جامع سنت استفان وین دارای بسیاری از کلیساها و تکیه‌های تزیین شده‌ است. از جمله زیباترین و مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به کلیسای سنت کاترین، واقع در پایه برج جنوبی اشاره کرد. در این‌جا مجسمه‌های چهار بشارتی در سنگ مرمر و همچنین مجسمه‌هایی که دوازده حواری، عیسی و البته خود سنت استفان را به تصویر می‌کشند را می‌توان تماشا کرد. درهمین‌حال، کلیسای صلیب، مقبره شاهزاده یوجین ساووی را در خود جای داده است. یک طاق، سه ​​تابوت و یک کوزه حاوی قلب او را در خود جای داده است. در این‌جا بود که مراسم تشییع جنازه آهنگساز ولفگانگ آمادئوس موتزارت در دسامبر 1791 برگزار شد. متأسفانه نمازخانه برای عموم باز نیست. کلیسای کوچک سنت ولنتاین، درست بالای کلیسای صلیب قرار دارد و تکیه‌گاه‌های اصلی کلیسا سنت استفان اتریش یا اشیایی با اهمیت مذهبی مقدس را در خود جای داده است. صدها مورد از این‌ها در این‌جا به چشم می‌خورند. آثار مهم‌تر شامل تکه‌‎ای از سفره‌ای است که تصور می‌شود در شام آخر با مسیح استفاده شده است. دخمه‌ها دخمه‌‌های زیر کلیسای جامع جذاب هستند و می‌‎توان به‌عنوان بخشی از یک تور با راهنما از آن‌ها بازدید کرد. این دخمه‌ها همچنین به دلیل ارتباط‌شان با طاعون بوبونیک 1735 جالب هستند که استخوان‌ها و جمجمه‌های حدود 11000 نفر در آن دفن شده‌اند. اکثر تورهای راهنما به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهند تا برخی از این بقایای را که منظره‌ای بیمارگونه اما جذاب هستند، ببینند. کنسرت و موسیقی در کلیسا سنت استفان وین وین یک مرکز تاریخی برای موسیقی کلاسیک و کر است و کلیسای سنت استفان، میراث طولانی در این عرصه دارد. آهنگساز هایدن یک بار در این‌جا در گروه کر آواز خواند و موتزارت در کلیسای سنت استفان وین ازدواج کرد. هر کسی که به موسیقی کلاسیک و کرال علاقه دارد، باید از وین بازدید کند. نحوه بازدید از کلیسای جامع کلیسای سنت استفان وین در تمام طول سال، از دوشنبه تا شنبه از ساعت 6:00 صبح تا 10:00 شب باز است. و در روزهای یکشنبه و تعطیلات رسمی (شامل روز سال نو و روز کریسمس) از ساعت 7:00 صبح تا 10:00 شب. ورود به مناطق اصلی رایگان است، اما برای اطلاع کامل از مناطقی که در غیر این‌صورت برای عموم غیرقابل دسترس هستند، اکیدا توصیه می‌شود که یک تور پولی با راهنما داشته باشید. این دخمه‌ها که مقبره‌های قابل توجه اسقف‌ها و اعضای سلسله امپراتوری هابسبورگ را در خود جای داده‌اند، برج جنوبی و شمالی و مناطق محدود با اشیاء هنری گرانبها و یادگارها را شامل می‌شوند. مناطق خاصی از کلیسای سنت استفان وین از جمله ورودی اصلی، قابل دسترسی با ویلچر هستند. نکات پایانی کلیسای سنت استفان در نزدیکی مکان‌ها و جاذبه‎‌های مهم متعدد در مرکز وین قرار دارد. این‌ها شامل موزه یهودیان، یک مکان مهم تاریخی و خاطره در شهری است که در آن، حدود 65000 شهروند یهودی محلی در دوران سلطنت آدولف هیتلر به اردوگاه‌های مرگ تبعید شدند. خود Stephansplatz نیز به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین میدان‌های وین ارزش بازدید دارد که در مرکز شهر واقع شده است. Karntner Strasse همچنین به‌خاطر بوتیک‌ها و فروشگاه‌های زیبا و متعددش معروف شده است.

4 ماه پیش | دیدگاه 0

قلعه بورگ التز قصری مخفی میان درختان جنگلی + راهنمای بازدید

قلعه بورگ التز، یک قلعه قرون وسطایی در آلمان است که در تپه‌های بالای رودخانه موزل بین کوبلنتس و تریر قرار دارد. این قلعه یکی از زیباترین قلعه‌های اروپا و 33 نسل متعلق به یک خانواده بوده است. در این مقاله با تاریخچه و جاذبه‌های قلعه بورگ التز آلمان آشنا می‌شویم. اگر قصد سفر به اروپا و بازدید از قلعه بورگ التز را دارید، با ما همراه باشید. تاریخچه‌‌ای از قلعه بورگ التز قلعه بورگ التز به‌عنوان قلعه شوالیه آلمانی در نظر گرفته می‌شود که در اختیار خانواده اصلی باقی مانده و هرگز از بین نرفت. تاریخ آن با انبوهی از اسطوره‌ها و رویدادها، شخصیت‌های مشهور و هنرمند بزرگ همراه است. پرتره کوتاهی از قلعه با مهم‌ترین تاریخ‌ها، حقایق و همچنین بسیاری از داستان‌ها و اطلاعات جالب به علاقمندان معماری قرون وسطایی ارائه می‌شود. در راستای توسعه قلعه‌های قرون وسطایی که امروزه به دلیل زیبایی و استحکامات‌شان بسیار تحسین می‌کنیم، ساخت این قلعه نیز در قرن نهم و دهم آغاز شد. خانه‌های کوچکی که دورتادور آن را خاک‌ریزی‌ها و کاخ‌ها احاطه کرده بودند، اکنون به قلعه‌هایی تبدیل شده‌اند که با دیوارهای سنگین مستحکم شده‌اند. دوره اولیه ساخت قلعه از قرن یازدهم تا سیزدهم دوره سلسله استافر بود. در این دوره پرحادثه نیز اولین بار نام التز انتخاب شد. در سال 1157 امپراتور فردریک اول بارباروسا سند اهدایی صادر کرد که توسط رودولف فون التس به‌عنوان یکی از شاهدان امضا و مهر شد. در این زمان او در یک مجموعه قلعه کوچک در کنار التزباخ ساکن شد. بخش‌هایی از این اولین قلعه، مانند قلعه رومی، پلات-التز و چهار طبقه «پالاس» (محل زندگی) رومانسک سابق که امروزه در خانه‌های کمپنیچ ادغام شده‌اند، امروزه هنوز هم دیده می‌شوند. احتمالا قدیمی‌ترین دودکش و طاق پنجره نقاشی‌شده در آلمان که اخیرا کشف شده، نیز مربوط به این دوره است. قلعه التز در یک موقعیت استراتژیک مهم ساخته شد: یعنی در امتداد یک مسیر تجاری که رودخانه موزل، یکی از مهم‌ترین مسیرهای تجاری در امپراتوری آلمان را با ایفل و مایفلد حاصلخیز مرتبط می‌کرد. قلعه و اطراف آن یک وحدت هماهنگ را تشکیل می‌دهند: از سه طرف توسط التزباخ احاطه شده است، برج‌های آن بر روی یک صخره بیضی شکل قرار گرفته و شالوده قلعه که به خودی خود تا 70 متر ارتفاع دارد. معماری این قلعه از شکل صخره پیروی می‌کند که در نتیجه، اشکال غیرعادی اتاق‌های مختلف ایجاد می‌شود. بیشتر بخوانید: 9 مکان که در دیوار برلین باید ببینید + راهنمای بازدید سال 1268 برادران الیاس، ویلهلم و تئودریش با هم اختلاف پیدا کردند و خانواده قبل از سال 1268 از هم جدا شدند. این امر منجر به تقسیم قلعه و املاک بین سه شاخه خانواده شد. از این پس، این قلعه به اصطلاح "Ganerbenburg" بود، قلعه‌ای که در آن، چندین خانواده در آن زمان زندگی می‌کردند. سال 1300 و 1311 انبار برج مانندی که امروزه به‌عنوان "کلین روددورف" در شمال انبار قدیمی شناخته می‌شود، احتمالا بین سال‌های 1290 تا 1300 برای تئودریش زو التز "از شاخ بوفالو" در قلعه بورگ التز ساخته شده است. یوهان زو التز، پسر ویلهلم، پنج طبقه اول را در سال 1311 برای خانواده خود، "التس شیر نقره‌ای" ساخت که امروز "خانه روبناخ" نامیده می‌شود. قلعه بورگ التز مدرن قلعه التز بیش از 800 سال در اختیار خانواده التز بوده است. صاحب فعلی قلعه، دکتر کارل گراف فون و زو التز-کمپنیچ، با نام مستعار فاوست فون استرومبرگ، در فرانکفورت آم ماین زندگی می‌کند. با کمک برنامه آلمانی Stimulus II و بنیاد آلمان برای حفاظت از بناهای تاریخی، این قلعه می‌تواند بازسازی شود. این اقدامات شامل تعمیرات ساختاری، تعمیرات سقف و سازه‌های چوبی و همچنین بازسازی کلی می‌شود. تجهیزات فنی در خانه‌های روددورف و کمپنیچ. سقف پلات التز نیز باید بازسازی می‌شد. راهنمای بازدید از قلعه بورگ التز معماری منحصربه‌فرد، جاذبه اصلی قلعه بورگ التز آلمان است: هشت برج آن که تا 35 متر ارتفاع دارند، سقف‌ها، سازه‌های قاب چوبی و برجک‌ها، آن را به "مظهر یک قلعه" (Georg Dehio)، یک قلعه کتاب مصور تبدیل کرده است. این قلعه در یک محیط منحصربه‌فرد واقع شده است: پنهان شده در یک دره جانبی موزل، ساخته شده بر روی صخره‌ای به ارتفاع 70 متر و احاطه شده از سه طرف توسط التزباخ که در میان بهشت ​​طبیعی قرار دارد، این تنها قلعه‌ای است که می‌‌تواند بهشت را برایتان تداعی کند. یک چشم‌انداز واقعی قرون وسطایی مقابل چشمان شما. حیاط داخلی در یک نگاه، 500 سال فعالیت ساختمانی را منعکس می‌کند و داستانی رنگارنگ و اغلب پیچیده از زندگی مشترک سه شاخه از خانواده التز در فضایی بسیار محدود را روایت می‌کند. حکمت سرهای جستر دیوارهای تالار شوالیه قلعه التز، محل ملاقات مرکزی شوالیه‌های التز با سرهای شوالیه‌ها تزئین شده است. آن‌ها نماد آزادی بیان هستند، همان‌طور که در قرون وسطی، شوخ‌طبع‌ها اجازه داشتند هرچه می‌خواهند بگویند، بدون این که از هیچ عواقبی بترسند. آن‌ها همچنین یادآور این نکته هستند که نباید خود را بیش از حد مهم دانست. ادراک قرون وسطایی انسان، خرد و حماقت، فضیلت و رذیلت را از نزدیک می‌دید.  گل رز سکوت رز سکوت، سالن شوالیه‌ها و همچنین سایبان تخت بزرگ اتاق خواب روبناخ را تزئین می‌کند که نماد این وعده بود که کلام گفته شده از اتاق خارج نخواهد شد. اسلحه‌خانه اسلحه‌خانه و خزانه‌داری قلعه التز آلمان یکی از مهم‌ترین مجموعه‌ها در نوع خود در اروپا به‌حساب می‌آید که شامل مصنوعات با ارزش طلا و نقره و همچنین چینی، جواهرات، شیشه، عاج، سکه و سلاح از 850 سال سابقه خانوادگی است. تالار شوالیه‌ها تالار شوالیه‌ها مهم‌ترین اتاق این قلعه است. در زیر سقف سنگین بلوط، لباس‌های مهمی از زره‌ها و حکاکی‌هایی از نقاب‌های شوخی را می‌بینیم که نماد آزادی بیان است. این جایی است که اعضای سه شاخه خانواده ساکن برای گفتگو و جشن، جمع می‌شدند. آشپزخانه رودندورف آشپزخانه رودندورف در میان بازدیدکنندگان قلعه بورگ التز آلمان موردعلاقه، اعلام شده است. این واضح‌ترین نمایش زندگی در قرون وسطایی است. قدمت آشپزخانه به قرن پانزدهم برمی‌گردد و تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده است. آیا می‌دانستید؟ خانواده و قلعه به نام رودخانه Eltzbach نام‌گذاری شده‌اند. این کلمه احتمالا از آلمانی قدیمی "Els" یا "Else" سرچشمه گرفته است، هر دو نام برای درخت توسکا سیاه، درختی که معمولا در کنار رودخانه‌ها نیز شناخته می‌شود. رومیان نام رودخانه را «Alisontia» گذاشتند که اشاره‌ای به کلمه قدیمی سلتی برای همان درخت است. بیشتر بخوانید: معرفی کلیسای جامع آخن در آلمان | هرآنچه پیش از رفتن باید بدانید مکان‌ها قلعه التز بر روی صخره‌ای بزرگ در وسط دره‌ای ساخته شده است. الزباخ از سه طرف در اطراف این صخره جریان دارد. خود سنگ تقریبا 70 متر و قلعه نزدیک به 40 متر ارتفاع دارد. با شروع بسیار پایین پایه‌های آن، کل ارتفاع از سطح رودخانه تا پشت‌بام در مجموع به 90 متر می‌رسد. قلعه‌ای که در یک بهشت ​​طبیعی قرار دارد قلعه بورگ التز توسط جنگل‌ها، دور از هرگونه جاده یا ساختمان مدرن، تجسم فانتزی از قرون وسطی دست نخورده و خالی از جمعیتی است که مانند هیچ ساختمان تاریخی دیگری نیست. هرمان ویزلر، استاد هنر برلین، تأثیر جادویی این مکان را با این جمله خلاصه کرد: "آلمان خوب به سنگ تبدیل شد". بیش از 300 هکتار از جنگل التز توسط Flora-Fauna-Habitat و Natura 2000 به‌عنوان ذخیره‌گاه طبیعی اعلام شده است که شامل علفزارهای سیلابی دره Eltzbach و همچنین جنگل‌های روی دامنه‌های شیب‌دار است که زمانی سوخت قلعه را تامین می‌کردند. این جنگل به‌عنوان "Arboretum" اعلام شده است، جنگلی با تنوع ویژه‌ای از گونه‌های درختی بومی و خارجی. تمام گونه‌های جانوری و گیاهی معمولی و کمیاب موجود در آب یا نزدیکی آن، در چوب درختان یا بیوتوپ‌های جنگلی را می‌توان در حفاظتگاه طبیعی قلعه التز یافت، اما این بیوتوپ گرانبها تنها زمانی می‌تواند زنده بماند که کوهنوردان، اسب‌سواران و دوچرخه‌سواران در مسیرهای اختصاصی خود باقی بمانند و با عبور از این قسمت به آن‌ها آسیب نرسانند. بیشتر بخوانید: قلعه نوی شوان اشتاین | قلعه‌ای افسانه‌ای در باواریا آلمان بازدیدکنندگان معروف قلعه بورگ التز بسیاری از شخصیت‌های مهم قلعه التس در 900 سال قدمت آن، از جمله امپراطوران، پادشاهان، ولیعهد، انتخاب‌کنندگان شاهزاده، دوک‌های بزرگ و دیگر سران تاج‌گذاری شده، از آن دیدن کرده‌اند. مهمانان دیگر شامل سران کشورها و همسران آن‌ها و همچنین شاعران و نقاشان بزرگ ادوار مختلف بودند. یک بازدیدکننده ناخواسته نیز در تاریخ بازدیدکنندگان معروف قلعه وجود دارد؛ شاهزاده الکتور بالدوین از تریر، برادر امپراطور هنری هفتم و عموی بزرگ امپراطور چارلز چهارم، در سال 1331 آمد و قلعه را با توپ و منجنیق بمباران کرد. بعدها سایر بازدیدکنندگان خوشبختانه با اهداف صلح‌آمیز آمدند. فقط به چند مورد از آن‌ها اشاره می‌کنیم: امپراطور فردریک سوم با نام مستعار امپراطور 99 روزه، یکی از دوستان نزدیک کنت کارل زو التز بود که به‌عنوان ولیعهد اغلب به همراه همسرش ویکتوریا، دختر ملکه ویکتوریا از قلعه بازدید می‌کرد. پسرش، ویلیام دوم، آخرین امپراطور آلمان نیز از قلعه دیدن کرد. دوک بزرگ و دوشس بزرگ لوکزامبورگ در مراسم افتتاحیه خزانه‌داری در قلعه التز شرکت کردند. ویکتور هوگو، شاعر بزرگ رمانتیک، آمد و مسحور شد و با شور و شوق در مورد قلعه بورگ التز نوشت. ویلیام ترنر، نقاش انگلیسی و مخترع رمانتیسیسم راین، چند بار از قلعه بازدید کرد و از جنبه‌های مختلف قلعه را نقاشی کرد. روسای جمهور آلمان، کارل کارستنز، هورست کوهلر و کریستین وولف و همچنین خانم‌های اول آمریکا، برد جانسون و روزالین کارتر با بازدیدهای خود از قلعه بورگ التز تقدیر کردند.  

4 ماه پیش | دیدگاه 0

کلیسای کورا در استانبول، تلفیقی از هنر بیزانس و هنر اسلامی

کلیسای کورا که در منطقه تاریخی ادیرنکاپی شبه جزیره تاریخی و بخشی از یک صومعه متعلق به قرن ششم، واقع شده است، مکانی چشم‌گیر است که در آن می‌توانید برجسته‌ترین نمونه‌های نقاشی روم شرقی و بیزانس قرن چهاردهم به همراه بهترین موزاییک‌ها و نقاشی‌های دیواری حفظ‌شده در جهان را ببینید. با لغو تصمیم شورای دولتی در سال 2019، چورا دوباره به مسجد تبدیل شد و با فرمان ریاست جمهوری که در روزنامه رسمی در 21 اوت 2020 منتشر گردید، عبادت در آن آغاز شد. در اين مقاله در مورد کلیسای کورا و موزه کاریه و تاریخچه بنا به‌طور مفصل صحبت خواهیم کرد. اگر آماده باشید، راهنمای بازدید و آشنایی با تاریخ کلیسای کورا شروع می‌شود! معرفی کلیسای کورا در استانبول موزه کاریه واقع در شبه جزیره تاریخی، یک بنای باشکوه مسیحی است که قدمت آن به قرن ششم باز می‌گردد. در زمان امپراتوری روم شرقی، صومعه چورا یک مجموعه ساختمانی بزرگ و کلیسای چورا نیز مرکز این مجموعه بود. کلیسای چورا در خیابان چورا استانبول هماهنگی خیره‌کننده‌ای با خانه‌های چوبی اطراف خود دارد. موزه کاریه که با ابطال تصمیم شورای دولتی به مسجد تبدیل شده بود، در 30 اکتبر 2020 به‌عنوان موزه متوقف شد اما این بدان معنا نیست که دیگر ارزش بازدید ندارد. این موزه که میراث جهانی استانبول است، نقش کلیدی در زنجیره گردشگری این شهر دارد. کلیسای کورا که میزبان آثار هنری بی‌نظیری است، حال‌و‌هوای قرون وسطی را به زمان حال می‌آورد. مسجد و موزه استانبول Kariye که فرهنگ‌ها و باورهای مختلف را با هم جمع می‌کند، با تصاویر روی دیوارهایش شما را به اعصار مختلف می‌برد. این بنای تاریخی که می‌توان از آن به‌عنوان یک ارزش جهانی یاد کرد، میراث تاریخی مشترک نه تنها استانبول بلکه جهان است. بیشتر بخوانید: معروف‌ترین غذاهای محلی ترکیه که باید امتحان کنید. تاریخ کلیسای کورا در استانبول کلمه Kariye در یونان باستان به معنای منطقه روستایی و خارج از شهر است. این مکان به این دلیل نام‌گذاری شده که خارج از دیوارهای شهر استانبول قرار گرفته است. بااین‌حال، اکنون در داخل دیوارهای قسطنطنیه و توسط تئودوسیوس ساخته شده است. این بنا در سال 534 و زمان سلطنت ژوستینیانوس ساخته شد که در واقع بخشی از صومعه چورا بود. این موزه، تاریخچه‌ای عمیق دارد. مشخص است که در طول زمان مرمت‌های زیادی را پشت سر گذاشته و در پایان قرن یازدهم بازسازی شده است. کلیسا و صومعه بین سال‌های 1282-1328 به‌طورکامل ویران و در دوره آندرونیکوس دوباره تعمیر شد. موزه کاریه که در سال 1321 به شکل نهایی خود رسید، پس از فتح استانبول مدتی به کلیسا بودن خود ادامه داد، سپس توسط وزیر اعظم هادیم علی پاشا به دستور سلطان دوم ساخته و در سال 1511 در زمان بایزید اول به مسجد تبدیل شد. مناره و محراب اضافه شده به این بنا آن را به مسجد اتیک علی پاشا معروف کرد، بدون آن که اصالت خود را از دست بدهد. از سوی دیگر، برخی از نقاشی‌های دیواری و موزاییک‌های موزه چورا با گچ و دریچه‌های چوبی پوشانده شد. کلیسای کورا استانبول در تاریخ خود یکی از دیدنی‌های استانبول و همان‌طورکه گفتیم، در مقیاس ملی نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. این ساختمان که در سال 1945 به‌عنوان آثار ملی اعطا شد، در سال 1948 به اداره موزه‌ها ملحق گردید. سپس به‌عنوان موزه استانبول چورا در معرض دید عموم قرار گرفت. کلیسای کورا استانبول که میزبان نقاشی‌های دیواری و موزاییک‌های اواخر دوره بیزانس است، پس از ایاصوفیه و توپکاپی به پربازدیدترین موزه تبدیل شده است. البته این یک واقعیت است که بعد از تبدیل آن به مسجد، تمهیدات مختلفی برای عبادت اندیشیده شد. به‌عنوان مثال، کف با فرش پوشیده شده و تاسیسات تهویه، صدا، روشنایی و گرمایش تعبیه شده است. شما نمی‌توانید مانند یک موزه معمولی از این مکان بازدید کنید و رفت‌وآمد بازدیدکنندگان محدود است. هزینه ورودی کلیسای کورا     همان‌طورکه در بالا اشاره کردیم، این موزه درحال‌حاضر یک مسجد است. بنابراین ورود به مسجد کاریه هزینه‌ای ندارد و هر روز هفته، پذیرای بازدیدکنندگان است. بیشتر بخوانید: جزیره جوندا | بزرگ‌ترین و جذاب‌ترین جزیره در کشور ترکیه ویژگی‌های کلیسای کورا    باید فضاهای ساختمان را به‌صورت‌کلی در نظر گرفت. ساختمانی که منعکس‌کننده استانبول قرون وسطایی است، با طراحی، ابعاد فضا، سبک معماری، استفاده از مصالح و عناصر تزئینی مانند نقاشی‌های دیواری و موزاییک، تجسم تاریخ است! کلیسای کورا که ارزش‌های زیبایی‌شناختی، تکنیک‌های ساخت، محیط اجتماعی و معماری دوره خود را آشکار می‌کند، با بسیاری از مساجد با ویژگی‌های خود متفاوت است. در ساختمانی که معماری نامتقارن و پیچیده حاکم است، نقاشی‌های انتخاب شده با چیدمان خاص خودنمایی می‌کند. به‌عنوان مثال، زندگی حضرت مریم  و عیسی مسیح بر روی موزاییک‌ها به تصویر کشیده شده است و موضوع مرگ و آخرت در بخش پاركلشن پرداخته شده است. موزه کاریه که از نظر تاریخی و هنری جزو آثار گرانبهای استانبول است، حتی اگر مسجد هم باشد باز هم شایسته بازدید است. ویژگی‌های معماری کلیسای چورا در استانبول این مکان در دوره‌های مختلف بر روی هم ساخته شده و الحاقاتی نیز صورت گرفته است. بنابراین پلان معمولی ندارد. در ابتدا به‌عنوان یک باسیلیکا برنامه‌ریزی شده بود، اما بعدا به صلیب یونانی بسته تغییر یافت. سپس Kiborion برنامه‌ریزی شد. البته ما امروز نمی‌توانیم این نقشه‌ها را در ساختمان رعایت کنیم. اين كليسا، با وجود این که ظاهری بسیار ساده دارد و دیوارهای آجری‌اش خارج آن است، اما در داخل کاملا آراسته است. چشم‌گیرترین قسمت، نمای شرقی است. این مکان به دلیل شیب نسبت به سایر نماها بالاتر است. نما که با چیدمان و طاقچه‌های آجری توجه را به‌خود جلب می‌کند، نشان دهنده درک زیبایی شناختی از معماری بیزانس است. نمای جنوبی هم معماری گوتیک و هم هنر اسلامی را نشان می‌دهد. در این نما یک کلیسای کوچک باریک با یک شبستان قرار دارد. این سازه که در زیرزمین ساخته شده است «پارکلزیون» نام دارد و بنای طاقدار تا حدی با گنبد پوشیده شده است. طاقچه بیرونی که در امتداد نمای غربی قرار دارد، نمای کنونی را تشکیل می‌دهد. در نمای بیرونی مسجد از نیم پایه‌ها، طاق‌های گرد، ردیف‌های آجرکاری سنگی و طاقچه‌ها استفاده شده است. کلیسای کورا که شبستان آن با صفحات مرمر تزئین شده است، از نظر ساختار شبیه ایاصوفیه است. تکنیک تقسیم یک لایه سنگ مرمر به دو قسمت و کنار هم قرار دادن آن هم در ایاصوفیه و هم در این‌جا مورد استفاده قرار گرفت. این موزه که 5 بار بازسازی شده، بارها مورد مرمت قرار گرفته و 16 پنجره دارد. اندازه فضای اصلی مسجد 10.5×15 متر است. مشاهده می‌شود که در دیوارها و کف از سنگ مرمر استفاده شده است. کلیسای کورا، ساختاری مستطیل شکل طولی دارد و به لطف ساختار بادوام خود از بسیاری از بلایای طبیعی جان سالم به در برده است. فرش‌های مسجد همان فرش‌هایی است که در مسجد ایاصوفیه کبیر بافته می‌شود. این فرش‌های آورده شده از مانیسا تقریبا 400 مترمربع هستند. مسجدی که گنبد فوقانی آن با طاق‌نما پوشیده شده دارای یک اپیس واحد است و گنبد پوشاننده آن به شکل لبه‌دار ساخته شده است. این‌ها ویژگی‌های معماری کلیسای کورا است. بیشتر بخوانید: همه‌چیز درباره باغ وحش و باغ گیاه‌شناسی بوداپست مجارستان در کلیسای کورا چه چیزی وجود دارد؟ این موزه با نقاشی‌های دیواری و موزاییک‌هایی که هر کدام شاهکار هستند، قلب شما را لمس می‌کند و برای روح شما مفید است. موزائیک و نقاشی‌های دیواری کلیسای کورا، برای انتقال بصری موضوعات مذهبی به مسیحیان بی‌سواد و افزودن شکوه به ساختمان‌ها و غنی‌سازی فضای داخلی استفاده می‌شد. مسجد Kariye استانبول همچنین با نقاشی‌های دیواری و موزاییک‌هایی تزئین شده که شامل صحنه‌هایی از عهد عتیق، پرتره‌ها، اناجیل آخرالزمان و عهد جدید است که به ترتیب زمانی مرتب شده‌اند. پس زمینه‌ها که مانند وسایل صحنه هستند، با جزئیاتی مانند گیاهان و پارچه تزئین شده‌اند. نقاشی‌های دیواری، شمایل‌ها و موزاییک‌های این‌جا در مجموع به 94 می‌رسد. کلیسای چورا در استانبول با این آثار خاص، مکان مناسبی برای علاقه‌مندان به تاریخ است. این موزاییک‌ها که بارها در شاخه‌های تاریخ هنر معماری مورد بررسی قرار گرفته‌اند، مراحل تعمیر و نوسازی را نیز طی کرده‌اند. کسانی که ترجمه کتاب مقدس را می‌خوانند، هیچ مشکلی در درک این موزاییک‌ها ندارند.

5 ماه پیش | دیدگاه 0

9 مکان که در دیوار برلین باید ببینید + راهنمای بازدید

دیوار برلین در آگوست 1961 ساخته و در نوامبر 1989 برچیده شد که همچنان نماد قدرتمند جنگ سرد است که در اصل برای جلوگیری از فرار مردم از برلین شرقی به برلین غربی ساخته شد. اما زمانی که آلمان شرقی، اعلام کرد که شهروندانش می‌توانند برای اولین بار از آن عبور کنند، هزاران نفر با کلنگ و چکش جمع شدند تا آن را پایین بیاورند. همچنین، بنای یادبود دیوار برلین که 1.4 کیلومتر در ادامه نوار مرزی سابق در خیابان برناوئر امتداد دارد، یکی از پربازدیدترین مکان‌های برلین است که هر ساله بیش از یک میلیون نفر برای دیدن آخرین تکه‌های این دیوار به این شهر می‌آیند.  از سال 1997، جامعه تلاش کرده است تا فضاها و ساختارهای پنهان برلین را به روی عموم باز کند. دیواری که زمانی یک شهر را تقسیم می‌کرد، به یکی از جذاب‌ترین جاذبه‌ها تبدیل شده است و سالانه میلیون‌ها گردشگر را از سراسر جهان در سفر به اروپا و آلمان به خود جذب می‌کند. بدون شک، دیوار برلین سؤالات زیادی را ایجاد می‌کند: دیوار برلین کجاست؟ زندگی در هر طرف دیوار چگونه بوده است؟ جدا شدن برلینی‌ها از یکدیگر چگونه بود؟ پس با راهنمای بازدید از دیوار برلین همراه شوید تا شما را با این موضوعات آشنا کنیم. تاریخچه دیوار برلین آلمان پس از جنگ جهانی دوم، برلین به چهار بخش آمریکایی، بریتانیایی، فرانسوی و شوروی تقسیم شد. منطقه شوروی متعلق به DDR (آلمان شرقی یا جمهوری دموکراتیک آلمان) بود، در حالی که بقیه شهر به FRG (آلمان غربی یا جمهوری فدرال آلمان) تعلق داشت. در سال 1961 شوروی تصمیم گرفت که مهاجرت از شرق به آلمان غربی متوقف شود و در شب  12-13 اوت 1961 دیوار برلین را برافراشتند. بر این اساس، بسیاری از مردم برلین شرقی که در برلین غربی کار می‌کردند، شغل خود را از دست دادند. مردم برلین غربی می‌توانستند به دیدار خانواده‌های خود در بخش شرقی شهر ادامه دهند، در حالی که کسانی که در بخش شرقی زندگی می‌کردند، فقط می‌توانستند در موقعیت‌های خاص مانند مراسم تشییع جنازه یکی از اعضای خانواده به برلین غربی بروند. افراد زیادی سعی کردند از دیوار بالا و به طرف دیگر بروند که فقط تعداد کمی از آن‌ها موفق شدند. ساخت دیوار برلین در آلمان، نمادی از تقسیم جهان به دو بخش سرمایه‌داری و سوسیالیستی و سقوط آن، نشان‌دهنده پایان اتحاد جماهیر شوروی بود.   دلخراش‌ترین قسمت دیوار، بخشی بود که شهر را جدا می‌کرد. این «نوار مرگ» بین دو طرف شرقی و غربی وجود داشت. نگهبانان مسلح، تخته‌های میخی و سایر موانع وجود داشت تا مردم نتوانند به آن طرف دیوار روند. اکنون، مکانیسم‌های مورد استفاده برای تقسیم‌بندی مذکور در بنای یادبود دیوار برلین و در موزه نزدیک Mauerpark به نمایش گذاشته شده است. بیشتر بخوانید: جاذبه فرایبورگ | با جاهای دیدنی شهر فرایبورگ آلمان آشنا شوید زندگی پشت دیوار  برلین آلمان در برلین غربی، دیوار برلین اغلب به عنوان "دیوار شرم" نامیده می‌شد و به تحریک احساسات شورش و بیان خلاقانه در بسیاری از جوانان شهر کمک می‌کرد. به ویژه در منطقه کروزبرگ، جایی که جنبش‌های ضدفرهنگی شدید آن‌جا ظهور کردند. ناگفته نماند که بخش غربی دیوار، کاملا با گرافیتی پوشانده شده بود. دانشگاه آزاد برلین برای پر کردن خلاء دانشگاه هومبولت ایجاد شد که در برلین شرقی قرنطینه شده بود. جنگل Kürfurstendamm و Grunewald مانند قبل از جنگ جهانی دوم، جزو مراکز مهم تجارت و تفریح ​​باقی ماندند. حتی رویدادهایی مانند ماراتن برلین به سادگی بخش شرقی شهر را از مسیر حذف کردند. به طور کلی، زندگی در سمت غرب مانند سایر نقاط جهان غرب تقریبا با گرایش سرمایه‌داری ادامه یافت. اما دیوار همیشه یادآور شکنندگی چنین آزادی‌هایی و وابستگی غرب به دیگر کشورهای متحد بوده است. در همین حال، مطابق با راهنمای بازدید از دیوار برلین در سمت شرق آن، قطعا همه‌چیز متفاوت بود. از سبک لباس پوشیدن گرفته تا اتومبیل‌هایی که سوار می‌شدند. محصولات مصرفی اغلب در عرضه متناقض بودند، به ویژه کالاهایی که از کشورهای خارجی وارد می‌شدند. ساختمان‌ها، یکنواخت و با تکنیک‌های معماری شوروی ساخته شده بودند. همه‌چیز خاکستری بود، زیرا خانه‌ها و مشاغل هرگز رنگ نمی‌شدند. تبلیغاتی وجود داشت که در این زمان، شروع به نفوذ در فرهنگ غرب کرده بود، در حالی که مردم برلین غربی بیشتر به فرهنگ هیپی علاقه‌مند بودند؛ برلینی‌های شرقی بورژوازی نسل‌های پیشین را به عنوان تضاد هویت پرولتری GDR خود می‌دانستند. از بسیاری جهات، برلین شرقی عقب‌مانده تلقی می‌شد. با این حال، مزایایی برای زندگی در شرق وجود داشت. به طور مثال نگرانی‌های گسترده در مورد پول که اکثر مردم در جوامع سرمایه‌داری احساس می‌کنند، اساسا در شرق وجود نداشت. مثلا مسکن و آموزش یارانه، بسیار ارزان و زندگی را بی‌دغدغه‌تر کرده بود. برابری جنسیتی در محل کار وجود داشت و افزایش حضور پلیس، احساس امنیت را برای بسیاری از مردم به ارمغان آورده بود.   مکان‌هایی که در دیوار برلین باید بازدید کرد قبرستان قدیمی سنت هدویگ تقریبا بخش 15 متری نسخه نهایی دیوار برلین، پس از ساخت آن به عنوان "دیوار مرزی 75" شناخته شد. در امتداد لبه شمالی قبرستان سنت هدویگ، قدیمی‌ترین گورستان کاتولیک برلین دیده می‌شود. این بخش از دیوارف تحت حفاظت تاریخی است و در امتداد به اصطلاح "پل‌های لیزن" قرار دارد که زمانی از میان مرز برلین غربی و شرقی عبور می‌کرد. پل Böse گذرگاه مرزی Bornholmer Straße، در انتهای شرقی این پل، اولین گذرگاهی بود که هنگام باز شدن مرزها در شب 9 نوامبر 1989 باز شد. بیش از 100 درخت گیلاس ژاپنی در Mauerweg (مسیر دیوار) در اینجا قرار دارند. از آنجایی که روند اتحاد آلمان به طور گسترده در ژاپن دنبال شد، این درختان، هدیه و نشانه‌ای از همدردی در سال 1990 بودند.   ایست بازرسی چارلی آمریکایی‌ها سه گذرگاه مرزی در برلین را کنترل کردند. مشهورترین آن‌ها Checkpoint Charlie است که نام آن برگرفته از سومین حرف الفبای املای بین‌المللی (آلفا، براوو، چارلی...) است. آخرین قسمت از دیوار داخلی نه چندان دور از موزه و در گوشه Schützenstraße و Friedrichstraße قرار دارد. گالری سمت شرق طولانی‌ترین بخش موجود از دیوار به طول 1.3 کیلومتر در امتداد رودخانه اسپری قرار گرفته است. در سال 1990، پس از پایان کار دیوار، ضلع شرقی آن توسط 118 هنرمند از 21 کشور نقاشی شد که منجر به طولانی‌ترین گالری در فضای باز جهان گردید.   یادبود دیوار برلین در طول سال‌های تقسیم برلین، دیوار برلین در امتداد لبه جنوبی خیابان برنائر قرار داشت. در حال حاضر، بخشی از این نوار مرزی سابق به همراه برج دیده‌بانی دارای یک نمایشگاه در فضای باز است که مطالب صوتی و تصویری تاریخی و همچنین یک مرکز بازدیدکننده با فیلم‌ها و یک برج تماشا را به نمایش می‌گذارد. دریاچه Gutspark Groß Glienicke Groß-Glienicker See یک دریاچه شنای محبوب به دلیل آب شفاف است. در طول سال‌هایی که شهر تقسیم شد، این لذت منحصرا برای برلینی‌های غربی در دسترس بود: مرز بین شرق و غرب درست از وسط دریاچه می‌گذشت و با شناورها مشخص می‌شد. استحکامات دیوار برلین آلمان در ساحل دریاچه ساخته شده است که بقایای آن را می‌توان در پارک دید. 7 . Puschkinallee/Schlesischer Busch مطابق با راهنمای بازدید از دیوار برلین، تاسیسات مرزی آلمان شرقی زمانی به موازات کانال فلوتگرابن قرار گرفته بود. این نوار مرزی سابق بین ترپتو و کروزبرگ، اکنون به یک منطقه سبز در طول فلاتگرابن تبدیل شده است. برج دیده‌بان Schlesischer Busch نیز باقی مانده و اکنون میزبان مجموعه‌ای از نمایشگاه‌های متغیر است. بیشتر بخوانید: جاذبه نورنبرگ | شهر هنر و فرهنگ در کشور آلمان 8. Potsdamer Platz آخرین بخش‌های اصلی دیوار در Potsdamer Platz و Stresemannstraße در سال 2008 تخریب شد. شش بخش دیگر نیز بعدا مقابل ورودی ایستگاه Potsdamer Platz ساخته شد 9. توپوگرافی وحشت مرز بین برلین میته (برلین شرقی سابق) و کروزبرگ (برلین غربی سابق) حدود 200 متر در امتداد خیابان Niederkirchnersse است. اکنون در پشت آنچه از دیوار باقی مانده است، نمایشگاه دائمی توپوگرافی ترور در محل مهم‌ترین نهادهای دستگاه ترور و آزار نازی‌ها بین سال‌های 1933 و 1945 قرار دارد. نكات پاياني بازدید از دیوار برلین، که جزو بهترین جاذبه‌های گردشگری برلین محسوب می‌شود، براي همگان، امكان‌پذير و پذیرای میلیون‌ها گردشگر است. برای مثال، گالری ایست ساید در فردریششاین یکی از بهترین مکان‌ها برای دیدن دیوار است که اکنون با نقاشی‌های دیواری و گرافیتی پوشانده شده است.  

5 ماه پیش | دیدگاه 0

معابد خاجوراهو هند | مکانی جذاب برای گردشگران

معابد خاجوراهو هند در شهری باستانی در منطقه چاتارپور مادیا پرادش واقع شده است. معابد خاجوراهوی هند در قرون وسطی توسط سلسله چاندلا ساخته شده و به دلیل معماری به سبک ناگارا و مجسمه‌های زیبای نایکاها و خدایان، شهرت بسیاری دارد. شکوه مجسمه‌های پیچیده یکی از دلایلی است که آن را به مکانی محبوب برای بازدید در بین گردشگران در سفر به هند تبدیل می‌کند.  معبد خاجوراهو کشور هند که بین سال‌های 950 تا 1050 بعد از میلاد توسط سلسله چاندلا ساخته شده‌اند، اشکال مختلفی مانند مدیتیشن، آموزه‌های معنوی، رابطه، از طریق هنر را نشان می‌دهند. این معابد به ‌خاطر صنایع‌دستی‌اش که شامل نمایش‌های باشکوهی از مجسمه‌های زیبا و مهارت‌های معماری استثنایی است، معروف هستند و آن‌ها را به یکی از خیره‌کننده‌ترین مکان‌های میراث جهانی یونسکو در هند تبدیل می‌کنند. معابد خاجوراهوی هند به سه گروه شرقی، غربی و جنوبی تقسیم می‌شوند. مجسمه‌های زیبا، دقیق و گویا، مجسمه‌های معابد خواجوراهوی هند شما را شگفت‌زده خواهند کرد. اگر دوست دارید با معبد خاجوراهو هند بیشتر آشنا شوید، این مقاله را تا انتها مطالعه کنید. بیشتر بخوانید: سوغات هند چیست؟ | صنایع دستی سنتی هند بهترین زمان سفر به معابد خواجوراهوی هند برای سفر به معبد خواجوراهو در هند حدود ماه فوریه برنامه‌ریزی کنید، زمانی که می‌توانید در جشنواره رقص  معابد خواجوراهو نیز شرکت کنید و شاهد جشنواره رقص خواجوراهو، که یکی از جشن‌های معروف هند است، باشید. این معبد شگفت‌انگیز، ترکیبی خیره‌کننده از هنر و معماری است. شما می‌توانید سمفونی فوق‌العاده‌ای از اجراهای رقص کلاسیک مسحورکننده را که توسط هنرمندان مشهوری که از شهرهای مختلف هند اجرا می‌شوند تجربه کنید. تاریخ معابد خاجوراهو کتیبه‌های موجود در معابد خواجوراهو نشان می‌دهند که این زیارتگاه‌ها از سال‌های 950 تا 1050 میلادی ساخته شده‌اند. ساخت معبد را به حاکمان سلسله Chandela نسبت می‌دهند. اعتقاد بر این است که منطقه معبد با مساحت 20 کیلومترمربع در طول دوازدهم حدود 85 معبد داشته است. با این حال، تنها 25 معبد باقی مانده است. این معابد در فضایی به مساحت 6 کیلومترمربع مشخص شده‌اند. جالب است بدانید که گروه معابد خواجوراهو به دو دین جنیسم و ​​هندوئیسم، مرتبط هستند. معبد کاندریا مهادوا به عنوان بزرگ‌ترین و مشهورترین معبد در میان معابد باقی مانده شناخته می‌شود. این مکان با مجسمه‌های شماره‌گذاری شده است که جزئیات آن را نشان می‌دهد و در واقع غنای معماری باستانی کشور هند را منعکس می‌کند. بیشتر بخوانید: آشنایی با قلعه سرخ دهلی (لال قلعه دهلی) کشور هند معماری معابد خاجوراهو هند معابد خاجوراهو هند دارای نمادهای معماری به سبک ناگارا هستند. آن‌ها بیشتر به خاطر مجسمه‌های وابسته به عشق شهوانی که دیوارهای معبد را می‌سازند، شناخته شده‌اند. این معابد که بر پایه‌های گرانیتی ساخته شده‌اند، با استفاده از ماسه سنگ بنا گشته‌اند. بیشتر معابد هندو، زیارتگاه‌های خاجوراهو از طرح طراحی Vastu-Purusha-Mandala پیروی می‌کنند. یکی دیگر از ویژگی‌های معابد خواجوراهوی هند این است که مجسمه‌ها در ردیف‌های متقارن تکرار می‌شوند، کنده‌کاری‌های بسیار پرآذین دیوارها، ستون‌ها، سقف این معابد را تزیین می‌کند. تابلو و مجسمه در این معابد دارای کتیبه هستند. به جز یک مورد، هر معبد در خواجوراهو رو به شرق و ورودی‌های آن هم در همان جهت است. موزه معابد خاجوراهو موزه باستان‌شناسی در خواجوراهو گنجینه‌ای از مجسمه‌ها و آثار هنری ساخته شده است. این موزه دارای پنج گالری است و بیش از 300 مجسمه در آن وجود دارد و از این تعداد 110 مجسمه در معرض دید عموم قرار گرفته است. معابد معروف در خاجوراهو معابد خاجوراهو که در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند، به دلیل ساختارهای وابسته به عشق شهوانی خود موردتوجه قرار گرفته است. سرزمین معابد زیبا، در مورد تاریخ و فرهنگ دوران گذشته صحبت می‌کند، اما این معابد بسیار بیشتر از ساختمان‌های وابسته به عشق شهوانی خود هستند. بهتر است نگاهی به حقایق جالبی درباره معابد خواجوراهو بیندازیم که قطعاً شما را مجذوب خود خواهند کرد. معبد کاندیری ماهادف معبد کاندیری ماهادف، در غرب معبد لاکشمانا، بزرگ‌ترین و تکامل‌یافته‌ترین معبد خاجوراهو از نظر ترکیب معماری و مجسمه‌سازی و یکی از بهترین‌های هند و احتمالاً در حدود سال 1020 ساخته شده است. حتی پیکره‌های این معبد بلندتر و باریک‌تر از جاهای دیگر هستند. حکاکی داخلی غنی شامل دو تورانا زیبا (درهای قوسی) است. سه باند مجسمه در اطراف مکان مقدس و گذرگاه، کهکشان کاملی از خدایان و الهه‌های هندو، میتونا، کنیزان آسمانی و شیرها را زنده می‌کنند. معبد ماهادوا معبد کوچک و عمدتاً ویران‌شده ماهادوا سکویی مشترک با کاندریا و دوی جاگدامبا است. ممکن است این معبد که اکنون به شیوا تقدیم شده، در اصل یکی از زیرمجموعه‌های معبد کاندریا مهادف بوده باشد که احتمالاً به همسر شیوا تقدیم شده است. در رواق مجسمه‌ای قابل‌توجه از مردی قرار دارد که شیری افسانه‌ای شاخ‌دار را نوازش می‌کند. معبد چیتراگوپتا  چیتراگوپتا کمی در شمال دیوی جاگدامبا قرار دارد و از نظر ساخت‌وساز شبیه به آن است. این معبد خاجوراهو، انبوهی از صحنه‌های مجسمه‌سازی مبارزه با حیوانات، دسته‌های سلطنتی، سنگ‌تراش‌ها در محل کار و رقص‌های شادی‌آور زندگی روستایی باشکوه چاندلاها را به تصویر می‌کشد. معبد پارسوانات معبد پارسوانات در جنوب که در اواسط قرن دهم ساخته شد، بزرگ‌ترین و بهترین در مجموعه گروه شرقی است. این معبد همچنین، برخی از بهترین مجسمه‌های خاجوراهو، از جمله تصاویر ویشنو را در خود جای داده است. برخلاف محاسبات پیچیده طرح گروه غربی، پلان این معبد یک مستطیل ساده است که یک گلدسته مجزا نیز در عقب دارد. مجسمه‌های فرشته‌های در حال پرواز و زیبایی‌هایی با چشم‌های آهسته با کودکان، لوازم‌آرایشی و گل‌ها، دیوارهای بیرونی را تزئین می‌کنند. مجسمه‌های این معبد حتی بافت لباس‌های نازک زنانه را نیز به خوبی به نمایش می‌گذارد. معبد آدینات معبد آدینات متعلق به اواخر قرن یازدهم، یک عبادتگاه کوچک در محوطه کوچکی با دیوار است که در جنوب شرقی غانتای واقع شده است. ایوان و مجسمه تیرتانکارا (به معنای واقعی کلمه «فوردساز، شخصیتی که دیگران را به سوی رهایی هدایت می‌کند) آدیناتا در آن واقع شده است. این معبد که در ابتدای دوران افول Chandelas ساخته شده، نسبتاً کوچک است، اما shikhara و پایه آن به طرز ارزشمندی تراشیده شده است. معبد غانتای در جنوب این سه معبد، به سمت مجموعه جین، گوهر کوچکی به نام معبد غانتای است. تنها چیزی که از این معبد باقی مانده ستون‌های آن است که با کنده‌کاری‌های مروارید و زنگ‌ها مزین شده است. تزئینات ورودی الهه جین هشت بازو سوار بر پرنده افسانه‌ای گارودا و نقش برجسته‌ای است که 16 رویای مادر ماهاویرا، بزرگ‌ترین شخصیت مذهبی در آیین جین و همتای بودا را نشان می‌دهد. معبد برهما معبد گرانیتی و ماسه‌سنگ برهما، یکی از قدیمی‌ترین معابد اینجا (حدود 900 سال)احتمالاً نام‌گذاری شده است. برهما، یکی از اعضای لقب سه‌گانه خدایان بزرگ هندو، همراه با شیوا و ویشنو، به ندرت معبدی برای خود می‌گیرد و این معبد دارای یک لینگا، نماد انتزاعی و فالوس‌شکل شیوا است. این بنا از نظر طراحی با بسیاری از معابد دیگر متفاوت است، به ویژه در ترکیب مواد و شکل معماری آن، تفاوت زیادی با دیگر معابد خواجوراهوی هند وجود دارد. بیشتر بخوانید: جاذبه کوچی | مناطق جذابی که در سفر به کوچی هند باید ببینید معبد جاوری معبد جاوری کوچک و متناسب که درست در جنوب معبد وامانا قرار دارد و تقریباً هم معاصر است، از طراحی سه زیارتگاه ساده‌شده‌ای برخوردار است. دو باند بیرونی اصلی میزبان دوشیزگان بهشتی هستند. معبد وامانا شمالی‌ترین معبد خاجوراهو، وامانا متعلق به اواخر قرن یازدهم است که به تجسم کوتوله ویشنو اختصاص یافته است (اگرچه تصویر موجود در پناهگاه بیشتر شبیه یک کودک قدبلند و حیله‌گر است). دیوارهای پناهگاه، باز بودن غیرمعمول الهیاتی را نشان می‌دهند که بیشتر نمایانگر خدایان و الهه‌های اصلی هستند. ویشنو در بسیاری از شکل‌های خود ظاهر می‌شود. چه کسانی و چه زمانی معبد خاجوراهو هند را ساختند؟ گروه معابد خاجوراهو هند در دوران حکومت سلسله راجپوت چندلا ساخته شد. آن‌ها به محض اینکه در سراسر پادشاهی خود را به قدرت رسیدند، شروع به ساختن این مجموعه کردند که بعدها به Bundelkhand معروف شد. بیشتر معابد خاجوراهو بین سال‌های 950 تا 1050 پس از میلاد در زمان پادشاهان هندو یاسووارمان و دانگا ساخته شدند. نام معبد خواجوراهو هند از کجا آمده است؟ طبق افسانه‌ها، معابد به عنوان دروازه خود، دو درخت خرما طلایی قرار دارند. این‌گونه بیان شده که خواجوراهو از کلمه «خاجور» به معنای نخل خرما گرفته شده است. کشف معابد خاحوراهو هند این معابد بیش از هزار سال قدمت دارند، اما به لطف کاپیتان تی اس برت در سال 1838 دوباره کشف و به جهان معرفی شدند. برت یک کاپیتان ارتش بریتانیا در یک وظیفه رسمی در خواجوراهو بود و دنباله‌ای ناشناخته را دنبال کرد. مجسمه‌های معبد خاجوراهای هند ظاهراً گفته می‌شود که مهاتما گاندی مجسمه‌های معابد خواجوراهو را بسیار مأیوس‌کننده می‌دانست و حامیانش را متقاعد می‌کرد که دیوارهای معبد را از نمایش «شرم‌آور و ناشایست» فرهنگ هند پاک می‌کنند. با این حال معابد تا امروز باشکوه ایستاده‌اند. متعجب خواهید شد اگر بدانید علیرغم اینکه معابد خاجوراهو به خاطر مجسمه‌های وابسته به عشق شهوانی آن مشهور هستند، تنها 10 درصد از کنده‌کاری‌های معبد خاجوراهو فعالیت‌های جنسی را به تصویر می‌کشد.  90 درصد بقیه هم حکاکی‌های معمولی و زندگی مردم عادی را که در آن زمان زندگی می‌کردند به نمایش گذاشته شده است. مجسمه‌هایی از سفالگران، نوازندگان، کشاورزان و زنان نیز وجود دارد. معابد بازمانده  معابد خاجوراهو در سرتاسر جهان به خاطر مجسمه‌های وابسته به عشق شهوانی و حسی و کنده‌کاری‌های هنری، شناخته شده‌اند. این یک نمونه درخشان از معماری هند و فرهنگ آن در دوره قرون وسطی حاکمان Chandela است. این مکان در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. تا قرن دوازدهم حدود 85 معبد وجود داشت، اما در قرن سیزدهم برخی از آن‌ها ویران شدند. امروزه تنها 22 معبد خاجوراهو در این مجموعه باقی مانده است.

5 ماه پیش | دیدگاه 0

موزه انقلاب کوبا | کاخی شگفت‌انگیز در شهر هاوانا

موزه انقلاب کوبا، زمانی کاخ ریاست‌جمهوری کوبا بود و امروزه یک موزه تاریخی است. این کاخ که گذشته‌ای پرآشوب دارد، در سال 1957 زمانی که گروهی از دانشجویان علیه رژیم سابق قیام کردند، بسیار خبرساز شد. موزه انقلاب در کوبا به‌طور‌کلی به تاریخ کوبا اختصاص دارد. این ساختمان به‌تنهایی ارزش بازدید را دارد. دکوراسیون داخلی و معماری چشم‌گیر آن افسانه‌ای است و قدرت رهبران کشور را نشان می‌دهد. خود موزه، قبل از هر چیز علت انقلاب را روشن می‌کند. بازدید از موزه انقلاب کوبا در هنگام سفر به کوبا خالی از لطف نیست. در ادامه با موزه انقلاب کوبا، کاخی شگفت‌انگیز در هاوانا بیش‌تر آشنا می‌شویم.   انقلاب کوبا به‌طور خلاصه انقلاب کوبا در سال 1952 پس از به‌دست گرفتن قدرت توسط گروهبان و رئیس‌جمهور سابق، فولخنسیو باتیستا، آغاز شد. بسیاری از کوبایی‌ها از این کودتا خشمگین بودند، از جمله فیدل کاسترو جوان که بلافاصله نقشه‌هایی برای سرنگونی باتیستا و شروع یک جنبش مارکسیستی، جنبش 26 جولای، انجام داد. پس از یک حمله نافرجام در سال 1953، کاسترو و شورشیانش دستگیر و زندانی شدند. انتقادات بین‌المللی از دیکتاتوری باتیستا همچنان افزایش یافت. برای برآورده کردن خواسته‌های جامعه جهانی، باتیستا در سال 1955 زندانیان سیاسی را آزاد کرد. کاسترو و پیروانش به مکزیک گریختند و در آن‌جا برنامه‌های بیش‌تری برای بیرون کردن باتیستا انجام دادند. در میان این شورشیان، چه‌گوارا و کامیلو سینفوئگوس بودند. در این بین، انقلاب در کوبا که بی وقفه ادامه داشت، نقطه عطف مطلق حمله به کاخ ریاست‌جمهوری توسط گروهی از دانشجویان در 13 مارس 1957 بود. این شورش با خونریزی بسیار سرکوب شد و تقریباً همه تظاهرکنندگان کشته شدند، یک رویداد، که تمام دنیا را شوکه کرد در پایان سال 1958، باتیستا دیگر نتوانست ادامه دهد و در شب اول ژانویه 1959 از کوبا گریخت. یک روز بعد، چه‌گوارا و سینفوئگوس به هاوانا راهپیمایی کردند. کاسترو، پیروزی خود را با شور و شوق جشن گرفت و با توده‌های زیادی از کوبایی‌های دیوانه در هر شهر و روستای مسیر خود صحبت کرد. بیشتر بخوانید: موزه‌ها و گالری‌های دیدنی انگلیس | آشنایی با جذاب‌ترین موزه‌های لندن معرفی موزه انقلاب کوبا این بنای تاریخی در مرکز هاوانا، یکی از جالب‌ترین موزه‌های کل کوبا را در خود جای داده است و مکانی است که باید از آن بازدید کرد، مخصوصاً برای کسانی که به تاریخ کوبا علاقه دارند. موزه انقلاب در کشور کوبا،  مجموعه‌ای از عکس‌ها، پرچم‌ها، اسناد، سلاح‌ها و سایر اشیاء مربوط به مبارزه با انقلاب علیه باتیستا و تاریخ کوبا را به ترتیب زمانی از فرهنگ پیش از کلمبیا در کوبا (در طبقه بالا) به‌نمایش می‌گذارد. درطبقه بالای موزه انقلاب کوبا می‌توان مجموعه‌ای از عکس‌ها، پرچم‌ها، اسناد، سلاح‌ها و سایر اشیاء مربوط به مبارزه با انقلاب علیه باتیستا و تاریخ کوبا را مشاهده کرد. همچنین نسل امروز کوبا می‌توانند از نمایشگاه‌های مربوط به حمله به مونکادا در سال 1953 و زندگی چه گوارا در اتاق‌های پایین موزه انقلاب بازدید کنند. در ورودی موزه، قطعه‌ای از دیوار سابق شهر و همچنین یک تانک SAU-100 وجود دارد که توسط کاسترو در حمله به خلیج کوچینوس در سال 1961 استفاده شده است. بعد از چندین جابجایی از ساختمانی به ساختمان دیگر پس از تأسیس در دسامبر 1959، موزه خانه قطعی خود را در کاخ ریاست‌جمهوری سابق در سال 1974 پیدا کرد. پادگان‌هایی که برای شکنجه استفاده می‌شد به مدارس ابتدایی و مهدکودک و عمارت‌هایی که از افراد بسیار ثروتمند مصادره شده بود به خانه‌هایی برای خانواده‌های کارگری تبدیل شد. کاخ ریاست‌جمهوری که به مدت 40 سال به‌عنوان مقر ریاست جمهوری کوبا فعالیت می‌کرد، به موزه انقلاب کوبا در شهر هاوانا واگذار شد. یکی از مواردی که باید در موزه انقلاب کوبا ببینید «گرانما» است، قایق فیدل کاسترو و 81 سرباز که در سال 1956 پس از مخفی شدنش در توکسپان مکزیک بازگشت. این قایق به‌عنوان یک اثر تاریخی در فضای کوچکی در پشت موزه به‌نمایش گذاشته شده و به‌صورت 24 ساعته از آن محافظت می‌شود. ساختمان موزه انقلاب کوبا در هاوانا در نیمه اول قرن بیستم، این ساختمان چهره مجلل این کشور در برابر جهان بود. مکانی که روسای‌جمهور با بازدیدکنندگان مهم ملاقات می‌کردند و سفیران در کوبا استوارنامه خود را در آن ارائه می‌کردند. در ابتدا قرار بود مقر حکومت استانی (یعنی دفتر فرمانداری هاوانا) باشد، اما پس از بازدید بانوی اول ماریانا سوا از محل ساخت و ساز در سال 1917، مقدمات مکانی برای میزبانی دفتر رئیس جمهور فراهم شد. موزه انقلاب در کوبا در 31 ژانویه 1920افتتاح شد. ساختمان این موزه در آن زمان یکی از بلندترین ساختمان‌های کوبا بود. طبقه همکف دارای دفاتر و امکانات اداری از جمله نیروگاه تلفن، نیروگاه و اصطبل بود. دفتر رئیس‌جمهور در طبقه اول با بقیه اتاق‌های مهم ساختمان قرار داشت: تالار آینه‌ها (مثنی از کاخ ورسای)، تالار طلایی (با دیوارهایی با سنگ مرمر زرد)، کلیسای کوچک و دفتر مرکزی شورای وزیران، اقامتگاه ریاست جمهوری در طبقه دوم و نیروی مسئول حفاظت از رئیس جمهور در طبقه بالا قرار داشت. گنبدی که در بالای موزه انقلاب کوبا قرار دارد، با کاشی‌های رنگارنگ پوشانده شده است و وقتی خورشید روی آن‌ها منعکس می‌شود، آن را بیشتر برجسته می‌کند. طرح داخل ساختمان نیز زیبایی چشم‌گیری دارد. پلکانی از سنگ مرمر کارارا از لابی به طبقات بالایی راه دارد و دکوراسیون‌داخلی که به استودیو تیفانی نیویورک سفارش داده شده است، دارای نقوشی با تم کوبایی، مبلمان لوکس و آثاری از هنری است که توسط برخی از مهم‌ترین هنرمندان کوبایی در تمام دوران، از جمله آرماندو گارسیا مینوکال و لئوپولدو روماناخ ساخته شده‌اند. بیشتر بخوانید: قلعه نوی شوان اشتاین | قلعه‌ای افسانه‌ای در باواریا آلمان موزه انقلاب کوبا موزه انقلاب کوبا که در نزدیکی پارک مرکزی در هاوانای قدیم قرار دارد، به‌طور دقیق‌تری در بلوک بزرگی که توسط خیابان‌های Refugio، Avenida de las Misiones و Zulueta تشکیل شده است، نقطه مرجع مهمی برای تبدیل شدن به کوبای امروز بوده است. اگرچه این مجموعه شامل قطعات تاریخی است که به سال‌های اولیه استعمار اسپانیا در قرن پانزدهم بازمی‌گردد، هسته اصلی نمایش اشیایی است که به مبارزه کوبا برای پایان دادن به دیکتاتوری فولخنسیو باتیستا در دهه 1950 مرتبط هستند. جنبش شورشی به رهبری فیدل کاسترو و دیگر گروه‌های مخالف واکنشی بود به شرایط غیرقابل تحملی که مردم کوبا تحت حکومت باتیستا متحمل می‌شدند. حمایت مردمی که جنبش در سال 1959 دریافت کرد تا حدی یک «تشکر» بزرگ برای پایان دادن به آن کابوس بود. اشیایی که از جنگ علیه باتیستا از سال 1953 تا 1959 حفظ شده بود، داستان یک رژیم دیکتاتوری را روایت می‌کند که علیه مخالفان خود شکنجه و قتل انجام می‌داد و مجهز به سلاح‌ها، هواپیماها و وسایل نقلیه پیشرفته بود. اشیایی که از جنگ علیه باتیستا از سال 1953 تا 1959 حفظ شده بود، داستان یک رژیم دیکتاتوری را روایت می‌کند که علیه مخالفان خود شکنجه و قتل انجام می‌داد و مجهز به سلاح ها، هواپیماها و وسایل نقلیه پیشرفته بود. از موچین و غل و زنجیر برای کشیدن ناخن زندانیان گرفته تا مشعل‌های گازی که برای سوزاندن پشت آنها به‌عنوان شکنجه استفاده می‌شود؛ این مجموعه موزه انقلاب کوبا است و از هیچ جزئیاتی دریغ نمی‌کند. در واقع، در نگاه اول ، ممکن است فرد این احساس را داشته باشد که سطح جزئیات کمی طاقت‌فرسا است و نمایشگاه موزه انقلاب کوبا می‌توانست برای بیان یک داستان کلی‌تر خلاصه شود. با‌این‌حال، به‌خاطر داشته باشید که این موزه در اصل برای بازدیدکنندگان کوبایی طراحی شده بود، که بسیاری از اشیاء ممکن است برای آن‌ها جالب‌تر باشند. بیشتر بخوانید: بازدید از 10 موزه برتر بارسلون را از دست ندهید | موزه بارسلونا در موزه انقلاب کوبا چه ببینیم؟ اگرچه داشتن اطلاعاتی در مورد تاریخ کوبا و صحبت کردن به زبان اسپانیایی ممکن است یک مزیت باشد، اما این بازدید می‌تواند با کمک یک راهنما جالب باشد. طبقه دوم نقطه شروع خوبی برای بازدید است. آثار این طبقه با دوره استعمار (قرن پانزدهم) شروع می‌شود و سپس به مداخله آمریکا در جنگ علیه اسپانیا (1898) و سپس به دوره جمهوری خواه (1902-1959) می‌رسد. تاریخ نگاری رسمی کوبا به‌دلیل کنترلی که ایالات‌متحده بر سیاست و اقتصاد کوبا اعمال می‌کرد، به‌عنوان یک دوره استعماری نو تلقی می‌شود. تاریخ پیش از آزادی با نمایش گسترده اشیاء مرتبط با جنبش 26 جولای فیدل کاسترو به پایان می‌رسد. فیدل کاسترو از اولین اقدامات مسلحانه علیه رژیم در سانتیاگو دو کوبا در سال 1953، محاکمه شرکت کنندگان، زندان، عفو و تبعید آن‌ها، با یک قایق تفریحی از مکزیک به کوبا بازگشت و جنگ نهایی در کوه‌های سیرا مائسترا در بخش شرقی کشور انجام شد. مجسمه‌های چه گوارا و کامیلو سینفوئگوس - یکی از فرماندهان ارتش شورشیان - یکی از جاذبه‌های اصلی این موزه است، به‌ویژه برای بچه‌های مدرسه‌ای که در مدرسه درباره قهرمانان یاد می‌گیرند و سپس آن‌ها را در لباس‌هایشان طوری می‌بینند که انگار هنوز زنده هستند. آخرین قسمت موزه انقلاب کوبا، مربوط به دوره تاریخی خود ساختمان است. در سال 1957، کاخ ریاست‌جمهوری مورد حمله یک گروه ضد دیکتاتوری، اداره انقلاب (DR) قرار گرفت، که هدف آن ترور دیکتاتور در خانه خود بود. حمله شکست خورد و اکثر شرکت کنندگان کشته شدند. سوراخ‌های گلوله از آن رویدادها هنوز در راه پله اصلی در ورودی قابل مشاهده است، و در نمایشگاه در فضای باز یک کامیون قرمز رنگ وجود دارد که مهاجمان به‌عنوان پوششی برای نزدیک شدن به ساختمان استفاده می‌کنند. طبقه اول از سال 1959 به بعد با تاکید بیشتر در سال‌های اولیه تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی را پوشش می‌دهد. نکته مهم دیگر، حمله به خلیج خوک‌ها (1961) است که نیروهای کوبایی تنها در 3 روز توانستند با آن مقابله کنند. تانکی که فیدل کاسترو در آن رویدادها استفاده کرد، بیرون از ورودی اصلی دیده می‌شود.

6 ماه پیش | دیدگاه 0

همه‌چیز در مورد مراسم چای ژاپنی در توکیو | سنت باشکوه ژاپن

شاید تا به حال نام مراسم چای ژاپنی یا همان مراسم چادو به گوش‌تان خورده باشد یا در فیلم‌ها و نمایش‌های مختلف بخش‌هایی از آن را دیده باشید. مراسم چادو یا سادو یک مراسم سنتی در ژاپن است که اهمیت زیادی در فرهنگ این کشور دارد. این مراسم برای ژاپنی‌ها مملو از آرامش، زیبایی، تفکر و همراه با مراقبه است و رسم و رسوم خاصی هم به دنبال خود دارد. روش آماده سازی چای، دم کردن آن، سرو و نوشیدن چای، همه و همه طبق آداب و رسوم مردم ژاپن انجام می‌شود و ترتیب جالبی دارد. اگر تابه‌حال برایتان سوال پیش آمده است که چرا باید یک چای خوردن ساده انقدر مهم باشد و چه نیازی به این همه مراسم و رعایت کردن جزئیات است، با ما همراه باشید تا به این سوالات پاسخ بدهیم. تاریخچه مراسم چای ژاپنی در توکیو اولین بار در قرن هشتم بود که چای وارد ژاپن شد و معمولا کاربرد پزشکی و درمان داشت. این ماده خوراکی تنها در بین اشراف‌زاده‌ها و مردم طبقات بالای جامعه استفاده می‌شد. در چین نوشیدن چای سبز یک بخش از مراسم مدیتیشن و مراقبه بوده که با نام ذن شناخته می‌شده است. حتی امروزه هم روح مراقبه و آرامش را می‌توان در تک‌تک بخش‌های مراسم‌های چای ژاپنی دید. محبوبیت و رواج چای در بین مردم ژاپن در دوره‌های موراماچی رخ داد و مراسم چای خوری در ژاپن یکی از محبوب‌ترین مراسمات مردم ژاپنی بود. فلسفه مراسم چای ژاپنی این است که میزبان اوج احترام و مهمان‌نوازی خود را به مهمان نشان دهد. هارمونی و هماهنگی این مراسم، نقطه قوتی در مراسمات ژاپنی‌ها است. مراسم چای ژاپنی اهمیت زیادی برای مردم داشت و آن‌ها حتی کلاس‌های مختلفی برگزار می‌کردند تا اصول اولیه و مراحل مختلف نوشیدن چای را در این مراسم آموزش دهند. بیشتر بخوانید: همه چیز درباره جشن شکوفه‌های گیلاس توکیو ژاپن هنر سرو چای در ژاپن، یک هنر تکریم شده قبل از هر چیز به‌یاد داشته باشید که وقتی از چای صحبت می‌کنیم، منظورمان چای سبز است. چای مخصوص مراسم چادو ژاپن همواره از نوع چای سبز بوده است. این مراسم در زبان ژاپنی به نام مراسم چادو یا سادو شناخته می‌شود و معمولا یک در اتاق به نام اتاق چای با کفپوش تامامی اجرا می‌شده است. نکته مهمی که در خصوص این مراسم وجود دارد این است که این مراسم علاوه‌بر این‌که روش دم کردن و نوشیدن چای را نشان می‌دهد، یک نوع احترام گذاشتن به مهمان است. در این مراسم از پورد چای سبز یا ماچا استفاده شده و چای در کاسه‌هایی به نام چاوان سرو می‌شود. این مراسم جزئیات و مراحل مختلفی دارد که تماما باید توسط میزبان رعایت شوند. در ژاپن مدرسه‌های مختفلی برای آموزش سرو چای و مراسم چای ژاپنی وجود دارد و این مراسم سنتی و فرهنگی هنوز هم به همه افراد این مملکت آموزش داده می‌شود. فصل‌ها هم در مراسم چای ژاپنی تاثیر داشتند فصل‌های مختلف سال و تغییرات آب‌و‌هوایی نقش مهمی در برگزاری مراسم چای ژاپنی دارند. به‌طور سنتی در فرهنگ ژاپن سال به دو فصل اصلی تقسیم می‌شود که شامل فصل رو و ماه‌های سرد سال و فصل فورو و ماه‌های گرم سال است. مراسم چای ژاپنی توکیو در هر فصل کمی متفاوت است و وسایل و لوازم خاص خودش را می‌طلبد. حتی کفپوشی که در اتاق پهن می‌کنند، بنا به فصل، تغییر می‌کند. وسایل ضروری مراسم چای ژاپنی ها وسایل زیادی برای برگزاری این مراسم استفاده می‌شود که آن‌ها را با نام چادوگو می‌شناسند. این وسایل اهمیت زیادی در مراسم چای دارند و به دقت از آن‌ها نگهداری می‌شود. اما فقط وجود بعضی از آن‌ها برای این مراسم ضروری هستند و وجود برخی دیگر تنها فرمالیته است. از این میان می‌توان به پیاله چای اشاره کرد که چای در آن آماده می‌شود و نوع آن با توجه به فصل تغییر می‌کند. مثلا کاسه‌های گودتر برای فصول سرد سال و کاسه‌های کم عمق‌تر برای فصول گرم سال استفاده می‌شوند. یکی‌دیگر از وسایل ضروری مراسم چای خوری در کشور ژاپن، چایدان است که چای را در آن نگهداری می‌کنند. از دیگر وسایل ضروری این مراسم یک قاشق کوچک و یک همزن است. معمولا میزبان از بهترین فنجان‌هایش برای سرو چای استفاده می‌کند و کیفیت و تزئیناتی که در این مراسم استفاده می‌شود، نشانگر سلیقه و مهارت میزبان است. به‌همین‌خاطر صاحب‌خانه‌ها دقت زیادی در نگهداری از وسایل سرو چای به خرج می‌دهند. بیشتر بخوانید: پارک هیتاچی، سرزمینی پر از گل‌های رنگارنگ مراسم چای ژاپنی توکیو معمولا تشریفات چای به‌عنوان بخشی از مراسم چای در کنار غذای کایسکی برگزار می‌شود اما این موضوع اجباری نیست و گاهی تشریفات چای برای مدت کوتاه‌تر و به‌شکل جداگانه هم شکل می‌گیرد که در این‌صورت تعداد مهمان‌ها معمولا به 4 یا 5 نفر می‌رسند. توصیه اول این است که کمی زودتر از زمان مقرر در مکان مربوطه حاضر شده و در اتاق انتظار منتظر رسیدن مهمانان دیگر بمانید. سپس مهمانان باید دست و لب‌شان را به‌صورت نمادین در یک کاسه بشویند تا گرد و خاک دنیای بیرون از آن تمیز شود و از نظر روحی برای مراسم مهیا شوند. سپس آن‌ها با درخواست میزبان کفش‌شان را درآورده و وارد اتاق می‌شوند. همچنین به هم تعظیم می‌کنند و می‌نشینند. آخرین فردی که داخل اتاق می‌شود، تمام وسایل ضروری برای نوشیدن چای را تک تک می‌شوید و آن‌ها را می‌چیند و بعد از آن یک چای غلیظ آماده می‌کند. جزئیات بیشتری در خصوص مراسم چای ژاپنی مکان برگزاری مراسم فلسفه مراسم چادو ژاپن رسیدن به آرامش در عین حفظ سادگی است. در روش سنتی در سال‌های دور، این مراسم معمولا در مرکز یک باغ انجام می‌شد و فضای سبز اطراف و گل گیاه به ایجاد یک فضای آرام و بدون دغدغه کمک می‌کرد. با‌این‌حال امروزه بیش‌تر خانه‌ها حیاط یا باغ ندارند و به‌همین‌خاطر است که مراسم را در اتاقی به نام اتاق چای برگزار می‌کنند. اتاق چای یک اتاق ساده و بدون وسایل تجملاتی است که معمولا با چوب بامبو ساخته می‌شود. در ورودی این اتاق معمولا طول کوتاه‌تری نسبت به قد طبیعی افراد دارد و مهمانان مجبورند پیس از ورود به اتاق خم شوند و غرور خود را بشکنند. ورود مهمانان به اتاق چای تعداد مهمانان در مراسم چای ژاپنی معمولا بیشتر از 5 نفر نیست. مهمانان کمی زودتر از زمان مقرر رسیده و در اتاق انتظار منتظر می‌مانند. سپس میزبان کنار وسایل تهیه چای به صورت دو زانو می‌نشیند و سپس مهمانان دور تا دور او در جای خودشان می‌نشینند. مراسم آماده سازی چای شباهت جالبی به یک رقص موزون دارد و تماشای آن خود حس آرامش را در شما پدیدار می‌کند. آماده سازی چای در مراسم جای ژاپنی میزبان چای را در مقابل مهمانان آماده می‌کند و این کار را با رفتارهای موزون و ظریفی انجام می‌دهد. تهیه چای مهم‌ترین بخش این مراسم است. این مراسم معمولا توسط خانم خانه اجرا شده و هدف آن پذیرایی از مهمانان است. بیشتر بخوانید: 25 هتل عجیب و جالب در توکیو که از دیدنشان حیرت خواهید کرد سرو چای در مراسم چای ژاپنی معمولا یک ظرف حاوی شیرینی هم به مهمانان داده می‌شود که البته باید شیرین را قبل از صرف چای میل کنند. ظرف شیرینی روی کفپوش تامامی مقابل مهمانان قرار داده می‌شود. مهمانان با دست راست شیرینی را برداشته و بشقاب را هم با دست چپ برمی‌دارند. در روش سنتی، چای سبز با ملاقه کوچک چوبی از جنس بامبو در کاسه‌ها چاوان ریخته می‌شود. مهمانان با هر دو دست کاسه چای را می‌گیرند و چند جرعه کوچک از آن می‌نوشند و سپس ظرف را روی کفپوش تامامی می‌گذارند. اهمیت ظروف سرو چای در طول مراسم و بعد از نوشیدن چای اول، مهمانان از میزبان و لوازم او تعریف و تمجید می‌کنند. آن‌ها دستکش‌های به‌خصوصی به‌دست می‌کنند یا از دستمال و پارچه برای بلند کردن پیاله استفاده می‌کنند تا صدمه‌ای به آن وارد نکنند. این ظروف نشانه سربلندی و اعتبار یک خانواده ژاپنی هستند و گاهی از یک نسل به نسل دیگر منتقل می‌شوند. بعد از تمام شدن سرو جای، مهمانان در مقابل میزبان تعظیم کرده و از او به خاطر چای تشکر می‌کنند. سپس میزبان از آن‌ها می‌پرسد که آیا باز هم میل دارند که چای بنوشند؟ اگر پاسخ‌شان مثبت باشد، یک دور دیگر این مراسم تکرار می‌شود و درغیر این‌صورت، مراسم تمام می‌شود و میزبان ظرف‌ها را شسته و در جای خود می‌گذارد.

6 ماه پیش | دیدگاه 0

|